"Δεν το βλέπετε? Το σχέδιο των επιστημόνων της Χρυσής Εποχής δούλεψε. Η νέα θρησκεία τους κατέκτησε τον κόσμο. Και μόλις είχαν πιάσει τον κόσμο από το λαιμό, μπρούσαν να τον χειραγωγήσουν με όποιο τρόπο ήθελαν. Για τους ευαυτούς τους έφτιαξαν ένα πειθαρχημένο μοναστικό παράδεισο. Για να βρούν ένα πρότυπο για τον κόσμο των λαϊκών ανέτρεξαν σε μια εποχή που ονομαζόταν Μεσαίωνας και ξέθαψαν μια βολική κατάσταση που λεγόταν δουλεία. Ω! την ξεσκόνισαν κάπως, την έκαναν τακτική και υγιή, και πρόσθεσαν μια μικρή δόση αμιγούς δουλείας. Αλλά κατά τα λοιπά δεν την άλλαξαν στο παραμικρό. Ηταν ότι έπρεπε για να κρατήσουν τον κόσμο ολόκληρο σε μια κατάσταση φοβισμένης, αμαθούς, δουλικής, ευγνώμονος υποτέλειας...."
ΣΚΟΤΑΔΙ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΟΥ, ΦΡΙΤΣ ΛΑΙΜΠΕΡ
Η ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΓΟΤΘΙΚΗΣ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ
Το Goth Chic είναι η απόλυτη παρουσίαση της επίδρασης του γοτθικού στοιχείου στη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο, το θέατρο, την τηλεόραση, τα κόμικς, τη μουσική και τη μόδα.
Ο Gavin Baddeley, επίσημος σύμβουλος του BBC σε θέματα αποκρυφισμού, εξετάζει τη γοτθική κουλτούρα και υποκουλτούρα, ανακαλύπτει κρυμμένα διαμάντια και καταγράφει τα έργα, τους ήρωες, τη θεματολογία και τις προσωπικότητες που διαμόρφωσαν τη σύγχρονη αντίληψη για το σκοτεινό κόσμο του goth.
(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)
ΟΛΑΦ ΣΤΑΠΛΕΝΤΟΝ, Ο ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ ΤΖΩΝ
Ενας homo superior γεννιέται.
Ο Παράξενος Τζων (1935) είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος, τουλάχιστον στην εμφάνιση. Τι τον διαφοροποιεί από τους υπόλοιπους? Γιατί χαρακτηρίζεται υπεράνθρωπος?
Ο Όλαφ Στάπλεντον (1886-1950) τον παρακολουθεί από τη στιγμή της γέννησής του. Καταγράφει την παιδική του ηλικία, όπου γίνεται αντιληπτή η δύναμή του, την εφηβεία του και την πλήρη ωριμότητά του. Ο Τζων περνά πολύ γρήγορα όλα τα στάδια της ανθρώπινης εμπειρίας και γνώσης, σ όλους τους τομείς, και μόλις ολοκληρώνεται, αναζητά και βρίσκει τους ομοίους του, άτομα με πολύ πιο ισχυρές τις διανοητικές και πνευματικές ικανότητες από του κοινού ανθρώπου. Δημιουργεί μαζί μ αυτούς ένα κοινόβιο, την "αληθινή κοινωνία" που οραματίζονταν ο Στάπλεντον, που κατακτά στο τέλος την βαθιά ουσία του ανθρώπινου. Αυτή η τελειότητα αποτελεί πρόκληση αλλά και φόβο και κινδύνους, με αποτέλεσμα την απρόσμενη εξέλιξη των καταστάσεων. Ο «Παράξενος Τζων» θεωρείται ακόμη και σήμερα το καλύτερο μυθιστόρημα που γράφτηκε ποτέ με θέμα τον υπεράνθρωπο. Βρήκε πολλούς μιμητές μεταξύ των οποίων -ενδεικτικά- τον Α. Βαν Βογκτ (Σλαν), τον Θήοντορ Στέρτζον (Περ απ το ανθρώπινο), τον Aρθουρ Κλάρκ (Οι Επικυρίαρχοι) κ.ά.
(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)
ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΩ .... ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΤΕΤΟΙΑ ΤΥΧΗ!!!
Ας πούμε ότι είσαστε πολύ νέοι. Μεταξύ των φίλων της τρελλής εκείνης εποχής όπου όλα είναι προς ανακάλυψη, γνωρίζετε κι ένα απίστευτο ζευγάρι που σας γυρίζει το κόσμο ανάποδα.
Μια γιατρό κι ένα πράκτορα που κάνουν ότι οι υπόλοιποι δεν μπορούν να φανταστούν καν οτι υπάρχουν.
Εξωγήινοι, συνωμοσίες, τρελλοί επιστήμονες, πλάσματα από άλλες διαστάσεις, μαγεία, απίστευτα ιατρικά πειράματα.. κλπ κλπ.
Δηλ. αυτοί οι δυό τύποι τα έχουν δει και τα έχουν κάνει ΟΛΑ!
Και ξαφνικά τους χάνεις έχοντας μείνει με μια απορία αν τελικά θα ανακαλύψουν τη κιβωτό της διαθήκης!
Προχωράς στη ζωή σου χωρίς αυτούς και σχεδόν τους ξεχνάς. Αφού βέβαια σε έχουν κάνει να γεμίσεις μια βιβλιοθήκη από περίεργα βιβλία, μια ταινιοθήκη από ολες τις «αλλοιώτικες» ταινίες, αφού σ΄εχουν βάλει στο κόλπο (ποιό κόλπο δεν ξέρεις αλλά κάτι ελπίζεις...)
Ξαφνικά πέφτει ένα τηλέφωνο αναπάντεχο από κάποιον που σου λέει Πέμπτη 24 Ιουλίου 2008 στο τάδε μπαράκι θα ξαναδείς τους παλιόφιλους και δεν μπορώ να σου πω τίποτα άλλο αλλλά.... (και μ΄εκείνο το αλλά σ΄αφήνει να φαντάζεσαι ότι το λιγώτερο που θα βιώσεις θάνει η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ!)
Πας λοιπόν στο ραντεβού μένεις δυό ωρίτσες και βγαίνοντας έχεις ανακαλύψει.
Πρώτον ότι η κιβωτός δεν βρέθηκε , και όχι μόνο , έχει σταματήσει και το ψάξιμο.
Δεύτερον ότι αχ... τα ερημα τα νιάτα τι γρήγορα που περνούν.. (λες, επιτέλους ξέρω πως φαίνομαι κι εγώ σήμερας στους άλλους)
Τρίτον μένεις με την ίδια ακριβώς αίσθηση που έχεις όταν κοιτάς τον μεγαλύτερο σου έρωτα που από χρόνια έχει γίνει υποτονικός έως ξενέρωτος, και λες για φαντάσου κι αυτοί του σωματείου έχουν γίνει. Τελικά κανείς δε ξεφεύγει από τη δαγκάνα της καθημερινότητας...
Τέταρτον, ανακαλύπτεις ότι δεν συμβαίνει μόνο σε σένα οι στόχοι και τα τρελλά όνειρα των νιάτων να έχουν γίνει πρόχειρα πασαλείματα και βιαστικοί ανιαροί διάλογοι. Καταλαβαίνεις ότι τα όνειρα μπορούν εύκολα να μετατραπούν σε απλά υπονοούμενα.
Πέμπτον ανακαλύπτεις ότι ακόμα κι ο φίλος από τα παλιά που εμφανίζεται κάποια στιγμή στη ταινία το μόνο πράγμα που έχει πετύχει σίγουρα είναι ένα εντυπωσιακό λίφτινγκ!
Και
Τέλος επειδή δεν μπορείς να βγάλεις από μέσα σου το μικρόβιο της συνομοσιολογίας,
Λες...
Να δεις που είναι κάποιο κόλπο αναγνωριστικό και το επόμενο καλοκαίρι θα ξεσπάσει η πραγματική βόμβα... η μήπως ξεσπάσει το 2012?
Η ταινία πάντως μου άφησε κι ένα μήνυμα αναπάντεχο! (το οποίο βέβαια ισχύει για όσους κατάφεραν να βρουν τις δικές τους κιβωτούς).
Κοιτά να δεις που εμείς κάναμε πιο πολλά βήματα από εκείνους, και να φανταστείς ότι δεν είχαμε καν σκηνοθέτη !!!
ΥΣ. Να δείτε τη ταινία γιατί στο ραντεβού με δυό παλιούς αγαπημένους φίλους πρέπει κανείς να πηγαίνει
απλά να είστε έτοιμοι να δείτε ότι αυτά τα δυό φιλαράκια ήταν τελικά ότι κι εμείς όλοι. Απλοί άνθρωποι που ονειρεύτηκαν κάτι άλλο γι αυτό το κόσμο. Ισως το πιο συγκινητικό σημείο της ταινίας είναι αυτό. Οτι σου κατεβάζει τις κουρτίνες και θες δε θες βλέπεις τα πράγματα όπως είναι κι όχι όπως θά θελες!
Ο ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ, ΡΟΤΖΕΡ ΖΕΛΑΖΝΙ
Σε μια κοινωνία ψυχικά διαταραγμένη από το «σοκ του μέλλοντος» η ψυχανάλυση έχει ιδιαίτερη θέση. Ο Τσαρλς Ρέντερ, από τους κορυφαίους επιστήμονες της «νευροσυμμετοχικής» μεθόδου, θεραπεύει τους ασθενείς του μπαίνοντας στο μυαλό τους και ελέγχοντας τις ασυνείδητες εμπειρίες τους. Όταν αναλαμβάνει την όμορφη, εκ γενετής τυφλή Αϊλήν -που συνοδεύεται από τον ομιλούντα σκύλο της- τίποτα δεν δείχνει πως ο μεγαλύτερος κίνδυνος που θε έχει να αντιμετωπίσει θα προέρχεται από τα βάθη του ίδιου του του εαυτού.
Ο ΤΖΑΚ ΜΠΑΡΟΝ ΚΑΙ Η ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ, ΝΟΡΜΑΝ ΣΠΙΝΡΑΝΤ
Πολυσυζητημένο κι «αιρετικό» αυτό το μυθιστόρημα έφτασε να συζητηθεί στο Βρετανικό Κοινοβούλιο για την τολμηρή, σκληρή κριτική του για το παιχνίδι εξουσίας των πολιτικών και των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Ο Σπίνραντ με οξύτατη κριτική ματιά μιλά για την πολιτική και τον έρωτα σε μια αμερικανική πραγματικότητα είκοσι χρόνια μετά που ωστόσο είναι εξαιρετικά επίκαιρη κι αληθινή, και όχι μόνο για τις ΗΠΑ.
ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΙ ΘΑ ΔΟΥΜΕ!
Αντε να δούμε γιατί η φαντασία μας κοντεύει να πάθει αγκύλωση απ΄αυτά που βλέπουμε γύρω μας.
Δύο φίλοι από τα παλιά μες τη μέση του καλοκαιριού είναι ότι πρέπει!
Κι αν έβγαινα από το σπίτι μου κι έβλεπα πλασματάκια με κεραιούλες και γουρλωτά μάτια πιό οικεία θα μου φαινόντουσαν από τα πλασματάκια που βλέπω τώρα!!
Εν αναμονή x-files λοιπόν!
ΛΥΚΕ, ΛΥΚΕ ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ?
(Από τη διήγηση μιας φίλης που επέτρεψε η ίδια να αναφέρω τα γεγονότα στο μπλογκ, χωρίς κανένα άλλο σχόλιο ).
«Τι χωρίζει άραγε τη φαντασία από τη πραγματικότητα? Μήπως απλά η ονομασία που έχουμε δώσει στο καθένα? Η ονομασία που όπως σ΄ολα τα πράγματα «καθορίζει»..
Θυμάμαι ένα παράξενο περιστατικό που μου συνέβη πριν μερικά χρόνια.
Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες «μεταφυσικού» χαρακτήρα, ούτε θα περιγράψω διάφορα παράξενα πράγματα (και ανθρώπους) που είχαν εμφανιστεί πριν από το γεγονός.
Θα περιοριστώ απλά στη τελική έκβαση και σε αυτό που εγώ είδα με τα μάτια μου.
Καλοκαίρι, βρισκόμουν σε ένα ελληνικό νησί, κι ήταν μια βραδυά υπέροχη. Τίποτα πιο χαλαρωτικό από ένα απολαυστικό δροσερό χυμό ατενίζοντας τη θάλασσα που έμοιαζε με ένα χαλί γεμάτο νυχτερινά χρώματα...
Κι όμως δεν ήμουν καλά. Ενοιωθα ένα ανεξήγητο συναίσθημα φόβου. Κάτι με έκανε να νοιωθω άβολα και δεν είχα ιδέα τι ήταν αυτό. Ούτε είχε συμβεί κάποιο γεγονός, ούτε είχα λογοφέρει με κάποιον, ούτε ήμουν άρρωστη... τίποτα.
Ημουν εκεί μπροστά σε μια υπέροχη θάλασσα, χωρίς έννοιες , με το δροσερό χυμό στο χέρι και ένα φεγγάρι τεράστιο που έκανε τη θάλασσα ασημιά, κι όμως ένας κρύος ιδρώτας άρχισε να κυλάει επάνω μου.
Ηθελα κάπου να βρω ένα ασφαλές μέρος να καθίσω. Ασφαλές από τι δεν ξέρω...
Είδα από μακριά λοιπόν ένα μικρό εκλησάκι που ήταν χτισμένο μέσα στο ξενοδοχειακό συγκότημα. Παραδίπλα είχε κάτι δωματιάκια που έμενε το προσωπικό. Πήγα προς τα εκεί χωρίς να ξέρω το γιατί απλά ένοιωθα κάτι να με «σφίγγει» όλο και δυνατώτερα. Στα δωμάτια του προσωπικού δεν ήταν κανείς. Ετσι τρύπωσα μέσα και κάθισα σε μια καρέκλα που υπήρχε στο διάδρομο. Απο ένα παραθυράκι έβλεπα φάτσα μπροστά μου τη πόρτα της μικρής εκλησίας.
Δεν είχαν περάσει 10 λεπτά και σβήσαν όλα τα φώτα στο ξενοδοχείο. Εμεινα στο σκοτάδι και εδώ βέβαια θα υπέθετε κανείς πως αφού ήδη ήμουν έτσι θα τρελλαινόμουν από φόβο... Ομως αντίθετα. Μόλις έσβησαν τα φώτα ένοιωσα κάτι αλλόκοτο. Σαν κάτι πολύ σπουδαίο να γινόταν γύρω μου κι εγώ έπρεπε να το ζήσω.
Ξεμύτισα στη πόρτα του διαδρόμου με μόνο φως το κινητό μου και προσπαθούσα να δω τι γίνεται. Ηξερα ότι το ξενοδοχείο είχε γεννήτρια και θά παιρνε μπρος αλλά σ΄εκείνα τα λίγα λεπτά που μεσολάβησαν ακούστε τι έγινε. Θα το πω εντελώς πεζά.
Της τρελλής.
Η πόρτα της εκλησίας άρχισε να ανοιγοκλείνει μόνη της.
Κι ένα φως κεριού φάνηκε από μέσα. Πλησίασα να δω ποιός ήταν. Κανείς... κανείς δεν υπήρχε μέσα. Αναψε απλά ένα κερί και η πόρτα ξανάνοιξε μόνη της. Και ξανάκλεισε.
Γύρω μου από μακριά ενώ υπήρχε τόσος κόσμος στις πισίνες, τα μπαρ, τα δωμάτια δεν άκουγα τίποτα.
Το μόνο που άκουσα ήταν ένα ουρλιαχτό άγριου θηρίου που ούτε ήξερα από που ερχόταν. Τέτοιο ουρλιαχτό όμως δεν μπορούσε να έχει καμμιά λογική εξήγηση. Δεν υπήρχαν θηρία στο ξερονήσι που βρισκόμουν και ούτε μπορεί να ξεφύτρωσαν ξαφνικά στο ξενοδοχείο!
Τότε ένοιωσα πραγματικά τόσα συναισθήματα που είναι αδύνατον να εξηγήσω. Ισως μια λέξη να ταιριάζει. ΔΕΟΣ.
Ηξερα με βεβαιότητα ότι γύρω μου υπήρχε μια παρουσία που «σκέπαζε» όλο το συγκρότημα.
Τα φώτα ξανανοίγουν και ακούω να τρέχει προς την εκλησία κάποιος. Ηταν ένας φίλος που με έψαχνε παντού. Τον βλέπω να με κοιτάζει λέγοντας «είσαι καλά? Σε έψαχνα παντού! Πού ήσουν? Τι συνέβη? Το άκουσες αυτό?» Τον ρώτησα τι εννοούσε. Μου λέει «καλέ ουρλιαχτό λύκου! Το διαννοείσαι στο ξερονήσι να ακούσεις λύκο?»
Τον κοίταξα σαν χαζή. Μέχρι εκείνη τη στιγμή απλά ευχόμουν να ήμουν φαντασιόπληκτη!
Δεν θα επεκταθώ σε διάφορα που συνέβησαν μετά. Σε μια τρελαμένη τουρίστρια που με φώναξε ν΄ανέβω στο δωμάτιο της για να μου πει ότι «κάποιος» εμένα έψαχνε αλλά όλα καλά. Κανένας κίνδυνος πια.
Στην ερώτηση «ποιός?» δεν έλαβα βέβαια καμμιά απάντηση μόνο που γύρω γύρω στο δωμάτιο είδα να έχει βάλει ένα σωρό εικόνες και κάτω ένα χαλί με παράξενα σχήματα....
Ούτε θα σας πω το τι πάράλογα πράγματα γίναν σε όλο το υπόλοιπο των ημερών που έμεινα εκεί
Ούτε θα σας πω, πόσα περίεργα έτυχαν την υπόλοιπη χρονιά...
Θα περιοριστώ να θυμάμαι μια πόρτα που ανοιγόκλεινε χωρίς κανέναν να την αγγίζει.
Και σε ένα θηρίο που ούρλιαζε που κανείς δεν είδε.
Και σε μια παλαβή τουρίστρια που την «επόμενη μέρα» με κέρασε καφεδάκι και μου περιέγραψε τόσα για το χαρακτήρα μου, τις σκέψεις μου, τη ζωή μου που ούτε κι εγώ η ίδια δεν θα μπορούσα να το κάνω τόσο καλά..
Το φοβερό είναι όμως όταν αποφάσισα να τα πω όλα αυτά σε μερικούς αγαπημένους μου ανθρώπους έλαβα την ΄ιδια σταθερή απάντηση που μισώ.
-Θα είχες αποκοιμηθεί και είδες όνειρο..
-Κι ο φίλος μου που άκουσε το ίδιο ουρλιαχτό ?
-Μπορεί να είναι μια σύμπτωση...
-Και τα κεριά που άναψαν έτσι
-Θα νόμιζες. Αναμένα θα ήταν από πριν.
-Και η τρελή η τουρίστρια που στο καλό ήξερε τόσα για μένα?
-Θα ταπε στη τύχη και θα έπιασαν.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το βράδυ γιατί όσο και να μην ξέρω να εξηγήσω ξέρω ότι έζησα κάτι πολύ σημαντικό. Εκείνο που οι άλλοι ονόμαζαν φαντασία για μένα εκείνο το βράδυ ήταν μια πραγματικότητα που την ένοιωσα στο δέρμα μου, στον αέρα που ανέπνεα, στο τρόμο που ένοιωσα και σ΄εκείνο το ανεξήγητο θάρρος που είχα όταν όλα γύρω μου προσπαθούσαν να με σκεπάσουν με κάτι ειλικρινά φριχτό.Κι αντίθετα απ΄οτι είπε η άγνωστη τουρίστρια, εγώ πιστεύω ότι κάτι άλλο κι όχι εμένα γύρευε που ίσως τελικά και να το πήρε. Εγώ εκείνο το βράδυ ίσως από τις σπάνιες φορές στη ζωή μου ένοιωσα ότι είμαστε φτιαγμένοι για να γνωρίσουμε και να νικήσουμε πολύ πιο μεγάλα πράγματα απ΄οσα μπορεί να υποθέσει η πιο τρελλή μας φαντασία. »
ΤΟ ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ.
Υπάρχει ένας συγγραφέας ακόμα που αγαπώ ιδιαίτερα.
Ο Chuck Palahniuk. Οι περισσότεροι ξέρουν το fight club κι αυτό σαν ταινία κι όχι σαν βιβλίο.
Διαβάζοντας ξανά σήμερα ΤΟ ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ, σκέφθηκα απλά να γράψω αυτό το μικρό απόσπασμα...(Σε κάποιο μπλογκ πρέπει να το έχω γράψει ξανά, αλλά δεν πειράζει, δεν αλλάζουν τα νοήματα σε μερικές λέξεις όσες φορές κι αν τις προφέρουμε..)
"....Υπάρχουν χειρότερα πράγματα που μπορείς να κάνεις στους ανθρώπους που αγαπάς από το να τους σκοτώσεις. Το πιο συνηθισμένο είναι να κάτσεις να δεις τον κόσμο να το κάνει. Εσύ άραξε και διάβασε την εφημερίδα σου.
Η μουσική και το γέλιο σου κατατρώνε τις σκέψεις. Ο θόρυβος τις σβήνει. Κάθε ήχος τις σκορπίζει. Το κεφάλι σου πονάει από την κόλλα.
Κανέις δεν ελέγχει απόλυτα το νου του πια. Δεν μπορείς να συγκεντρωθείς. Δεν μπορείς να σκεφτείς. Υπάρχει πάντα κάποιος θόρυβος που τρυπώνεις στο νου σου σαν σκουλήκι. Φωνές τραγουδιστών. Γέλια νεκρών. Κλάματα ηθοποιών. Ολες αυτές οι μικρές δόσεις συναισθημάτων.
Διαρκώς κάποιος ψεκάζει τον αέρα με τη διάθεσή του.
Το ησοχύστημα του αυτοκινήτου του εκπέμπει τη θλίψη ή τη χαρά ή το θυμό του σ΄ολη τη γειτονιά.
........
Οι μελετητές του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού υποστηρίζουν ότι εκείνο τον καιρό οι άνθρωποι δεν πίστευαν ότι τις σκέψεις τους τις έκαναν οι ίδιοι. Οταν οι αρχαίοι Ελληνες σκέφτονταν κάτι, πίστευαν ότι κάποιος θεός ή κάποια θεά τους έδινε μια διαταγή. Ο Απόλλωνας τους έλεγε να φανούν γενναίοι. Η Αθηνά τους έλεγε να ερωτευτούν.
Τώρα οι άνθρωποι βλέπουν μια διαφήμηση για πατατάκια με ντιπ γλυκόξινης σάλτσας και τρέχουν να τα αγοράσουν - μόνο που τώρα αυτό το ονομάζουν ελεύθεροι βούληση...."
ΟΙ ΙΤΙΕΣ, ΑΛΤΖΕΡΝΟΝ ΜΠΛΑΚΓΟΥΝΤ
Δύο φίλοι αποκλείονται σ΄ενα ερημονήσι του Δούναβη και αιχμαλοτίζονται από τη μυστηριακή δύναμη της περιοχής. Η άγρια γοητεία του τοπίου μετατρέπεται σε αόριστη απειλή και κατόπιν σε υποβολή μιας άλλης αόρατης και φοβερής πραγματικότητας, που περισσότερο υπονομεύει τους δύο ήρωες εσωτερικά παρά τους επιβουλεύεται εξωτερικά...
(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Ο ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΣΤΗΣ, JEFFREY FORD
Στην αντι-ουτοπική Καλοφτιαγμένη Πόλη του ιδιοφυούς αλλά τυραννικού άρχοντα Ντράκτον Μπέλοου, η κυρίαρχη επιστήμη είναι η Φυσιογνωμική, η μελέτη του σχήματος του ανθρώπινου σώματος. Με τους διαβήτες του, ο Φυσιογνωμιστής Κλέι μπορεί να προσδιορίσει τις ικανότητες ενός ατόμου, να αποκαλύψει τα βαθύτερα μυστικά του και να αλλάξη την ίδια του τη μοίρα. Οταν ο Μπέλοου στέλνει τον αλαζόνα και μισάνθρωπο Κλέι στην υπανάπτυκτη πόλη της Αναμοσομπια με εντολή να του φέρει το θαυματουργό φρούτο του Παραδείσου, ο Κλέι δεν υποψιάζεται ότι η αποστολή του πρόκειται να μετατραπεί σε μια εφιαλτική οδύσσεια. Σύντομα όμως θα ανακαλύψει την αλήθεια για το επάγγελμά του και τον ίδιο του τον ευαυτό και θα δώσει μάχη ζωής και θανάτου για τη λύτρωσή του.
Ο Φυσιογνωμιστής είνα ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα φαντασίας, γεμάτο αγωνία και τρόμο, αλλά κι συμβολισμούς και αλληγορίες που θυμίζουν Kafka, Orwell και Borges. Η ιστορία του θα σας μαγέψει, η πλοκή του θα σας καθηλώσει και ο κόσμος της Καλοφτιαγμένης Πόλης θα αποτυπωθεί για πάντα στο νου σας.
(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)
ΟΙ ΒΑΡΚΕΣ ΤΟΥ ΓΚΛΕΝ ΚΑΡΙΓΚ, ΟΥΙΛΙΑΜ ΧΟΝΤΖΣΟΝ
..Δεν είχα προλάβει να τελειώσω αυτά που έλεγα, όταν το θλιμμένο παράπονο ξανακούστηκε. Τώρα έμοιαζε να έρχεται κι απ΄τη πάνω κι απ΄τη κάτω μεριά του ποταμού, αλλά κι απ΄το εσωτερικό κι απ΄τη περιοχή ανάμεσα σε μας και τη θάλασσα, και να γεμίζει το βραδινό αέρα με τον απελπισμένο τόνο του. Μου φάνηκε όμως ότι μέσα σ΄αυτό τον απεγνωσμένο θρήνο υπήρχαν και κάποιοι λυγμοί, πολύ ανθρώπινοι. Ακούγαμε το τρομαχτικό ήχο βουβοί, έχοντας την αίσθηση ότι μοιρολογούσαν κάποιες κολασμένες ψυχές. Κι έτσι όπως περιμέναμε τρομαγμένοι, ο ήλιος χάθηκε πίσω από την άκρη του κόσμου και το σούρουπο μας τύλιξε....
(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Ναυαγοί, σ'ενα πολύ παράξενο νησί.... στη μέση μια πολύ παράξενης θάλασσας...
Η ΦΩΛΙΑ ΤΗΣ ΓΑΤΑΣ, ΚΕΡΤ ΒΟΝΕΓΚΑΤ
Τίποτα σε αυτό το βιβλίο δεν είναι αλήθεια.
-Ενας διάσημος επιστήμονας, από τους δημιουργούς της ατομικής βόμβας, σπέρνει και μετά θάνατον τη καταστροφή. Ο πάγος-εννέα, το τελευταίο "δώρο" που άφησε στην ανθρωπότητα, απειλεί να αφανίσει το κόσμο.
-Ενας γκουρού από τις Ινδίες ιδρύει μαι θρησκεία που βασίζεται απροκάλυπτα σε ψέματα. Οι πιστοί ευτυχούν σύμφωνα με τα φόμα, τις ευτυχείς ανακρίβειες της ζωής τους.
-Μια πανέμορφη γυναίκα εξασκεί το μποκο-μάρου, το ερωτικό μασάζ πελμάτων, και μαγεύει τον αφηγητή προσηλυτίζοντάς τον στην παράλογη αυτή πίστη. Μια πίστη που ίσως είναι το μοναδικό πράγμα που έχει νόημα σε έναν παράλογο κόσμο.
Επιστήμονες και τσαρλατάνοι, ρομαντικοί ιδεολόγοι και κυνικοί μηδενιστές, ερωτευμένοι και απελπισμένοι, ευσεβείς και άπιστοι, παρελαύνουν άθελά τους, σ΄εναν κατεγισμό ανατρεπτικών επεισοδίων, στο πιο απίθανο σενάριο για την ημέρα του τέλους του κόσμου....
(απο το οπισθόφυλλο του βιβλίου)
ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΜΙΛΕΝΙΟΥΜ , J.G.Ballard
Ενα πολύ όμορφο άρθρο στη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ για τον Τζέιμς Μπάλαρντ,
Η ζωή ενός «μετρ του φανταστικού»
Κι εγώ εδώ προτείνω ένα ακόμα βιβλίο του και ελπίζω σύντομα να καταφέρω να διαβάσω την αυτοβιογραφία του..
ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΜΙΛΕΝΙΟΥΜ
Τα παραδοσιακά σχήματα του εικοστού αιώνα έχουν εξαντληθεί και η μεσοαστική τάξη εξεγείρεται και αναλαμβάνει να απελευθερώσει την κοινωνία από τα δεσμά της κατανάλωσης. Με ακρίβεια ανατόμου που απολαμβάνει τον κυνισμό, ο J.G. Ballard, ένας από τους μεγαλύτερους εν ζωή συγγραφείς, μέσα από μια πλοκή που υπονομεύει συνεχώς την ταυτότητα των πρωταγωνιστών, αναδιατυπώνει το όραμα της επανάστασης στην αυγή του αιώνα μας και αποκαλύπτει πως η σύγχρονη εξέγερση έχει να κάνει με τα τέλη στάθμευσης, τα δίδακτρα των σχολείων και τα κοινόχρηστα των πολυκατοικιών.
Με σαρκασμό και οξυδέρκεια περιγράφονται οι αδιέξοδες προσωπικές διαδρομές των ηρώων που τους οδηγούν σε πράξεις που είναι ταυτόχρονα αντάξιες μιας φαντασμαγορικές ψυχολογικής χειραφέτησης και ενός συναρπαστικού αστυνομικού ρομάντζου.
Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου
ΤΑ ΟΡΙΑ
"Υπάρχει ένα όριο στο μυαλό, που δεν επιτρέπεται να ξεπεράσεις". Μια φράση που ακούγεται συχνά κάθε φορά που κάποιος πιστεύει ότι θα ξεπεράσεις όχι τα όρια τα δικά σου αλλά τα δικά του. Αν το σκεφθείτε καλά όλες οι "υποδείξεις" αυτού του είδους γίναν πάντα από ανθρώπους που αγαπούσαν να βάζουν ένα δεν σε ότι υποπτευόντουσαν οτι δεν θα μπορέσουν να καταλάβουν.
Μη πιστεύεις αυτές τις βλακείες δεν είναι μια απόδειξη ότι αυτό που πας να πιστέψεις είναι βλακεία. Είναι απλά η απόδειξη ότι κάποιος άλλος έχει κρίνει εκ των προτέρων σαν βλακεία κάτι που δεν γνωρίζει καν..
Μόλις ξεκίνησα να γράφω μια δυό ιστορίες στο βιβλίο συμβάντων, δηλώνοντας μάλιστα ότι πρόκειται για γεγονότα κι όχι για φαντασιώσεις ήρθε το πρώτο μειλ από ένα φίλο ο οποίος μου υπέδειξε να μην το τραβήξω παραπέρα γιατί θα κινδυνέψω να γίνω γραφική.
Αλλη μια αγαπημένη λέξη που πετιέται έτσι ξεκάρφωτα όταν δεν μπορούμε να παραδεχτούμε πόσο ίσως γραφικοί είμαστε εμείς οι ίδιοι μέσα στην τύφλα της καθημερινότητάς μας. Κάποιος που έχει πάρει τις διαβεβαιώσεις από τον ευαυτό του μόνο βέβαια, ότι δεν είναι γραφικός, υποδεικνύει κάποιον άλλον ότι είναι...
Θα ήθελα να κάνω μια απλή ερώτηση. Η φαντασία και το ξεπέρασμα των ορίων της καθως πρέπει σκέψης μπορεί να έχει μια γραφικότητα.
Η μόνιμη άρνηση σε κάθε τι που βγαίνει από τα δικά μας δεδομένα δεν είναι εξίσου γραφική?
Γιατί αν εσύ αγαπητέ φίλε μπορεί να βλέπεις το παιδαριώδες και γραφικό σε έναν άνθρωπο που επιμένει ότι θα βγάλει φτερά και θα πετάξει, το ίδιο ακριβώς παιδαριώδες και γραφικό βλεπω κι εγώ σε σένα που δεν μπορείς να ξεκολλήσεις από τη πολυθρόνα της καθημερινότητας ούτε για ένα δευτερόλεπτο.
Το τραγικό δεν είναι να πιστέψεις ότι θα σου φυτρώσουν φτερά.
Τραγικο είναι να ζήσεις και να πεθάνεις χωρίς να έχεις πετάξει ποτέ.
Υπάρχει ένα άπειρο κόκκων άμμου που βλέπουν τις θάλασσες καθηλωμένοι σε μια παραλία. Υπάρχουν κι εκείνοι που είναι στο βυθό της. Υπάρχουν εκείνοι που τους παρασέρνει ο άνεμος μακριά. Εκείνοι που φέρνουν στις πλάτες τους τα πατήματα των ανθρώπων κι εκείνοι που κρύβονται στις σχισμές ενός βράχου. Ενας κόκκος άμμου ναι, αλλά σε ποιά θέση? Και τελικά γιατί θα πρέπει να υπάρχει συγκεκριμένη θέση? Αν έπρεπε να είναι έτσι τότε αυτή η μικρή σκονίτσα θα είχε φτιαχτεί κολλημενη κάπου. Δεν υπάρχει τίποτα στη φύση που να μην μπορεί να κάνει έστω κι ένα βήμα πιο πέρα.
Κι όμως όσο παράλογο κι αν είναι υπάρχουν άνθρωποι που το προσπαθούν κάθε μέρα. Να μην κάνουν ούτε ένα βήμα παραπέρα...
ΟΙ ΠΥΛΕΣ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ, CHARLES DE LINT
Ένα βιβλίο γεμάτο από μαγικές ιστορίες που θα μείνουν αξέχαστες στον αναγνώστη, όπως συμβαίνει με όλα τα βιβλία του de Lint, ο οποίος είναι το νέο μεγάλο όνομα στο σύγχρονο Φανταστικό, ο άνθρωπος που κατάφερε να τοποθετήσει τη φαντασία και τη μαγεία σε ένα σύγχρονο αστικό σκηνικό.
"Οι Πύλες των Ονείρων" διηγούνται τις ιστορίες ανθρώπων που καταφέρνουν να δραπετεύσουν από τη σκληρή σύγχρονη πραγματικότητα και να βρουν διέξοδο σε μια εναλλακτική πραγματικότητα, φανταστική, απόκρυφη, μαγική. Μια πραγματικότητα που συνυπάρχει με τη δική μας.
Όλοι τους είναι κάτοικοι του Νιούφορντ, μιας -ήδη θρυλικής- πόλης που δημιούργησε η περίτεχνη φαντασία του de Lint, και συναντούν τη μαγεία σε παράξενα και απρόσμενα μέρη, στους λαβύρινθους των δρόμων, στα πρόσωπα των αστέγων και των αλητών, σε αστικούς θρύλους, σε μυστικά σημεία της πόλης, και σε σκοτεινά νυχτερινά στενάκια που οδηγούν σε καταπληκτικούς προορισμούς....
(Από το οπισθόφυλλο του βιβλιου)
ΚΑΠΟΥ ΤΟ ΕΧΩ ΞΑΝΑΔΕΙ....
Το Déjà vu ο περισσότερος κόσμος το έχει βιώσει. Εκείνη η συγκεκριμένη στιγμή που νομίζεις ότι έχεις ξαναζήσει με τον ίδιο τρόπο ακριβώς. Για ελάχιστα δευτερόλεπτα νοιώθεις ότι κάνεις σε επανάληψη κάτι.
Τούτο όμως το deja vu ήταν το κάτι άλλο....
Ξεκίνησε όπως συνήθως ξεκινάει. Σε ένα ζαχαροπλαστείο, ο φίλος καθόταν κι έπινε το καφεδάκι. Στο διπλανό του τραπέζι ένα ζευγαράκι. Κι εκεί ξεκίνησε....
Το ζευγάρι καθόταν μ΄ενα συγκεκριμένο τρόπο κι όταν η κοπέλλα έσκυψε να του πει κάτι ο φίλος μας κατάλαβε ότι βιώνει μια επανάληψη. Η κίνηση της κοπέλλας, ο νεαρός που έσκυψε, εκείνος που τους κοίταζε και η αίσθηση ότι σε λίγο θα τον κοιτάξουν και θα πουν κάτι «στο αυτί» ήταν όλα γνωστά. Σαν να είχα ξαναγίνει ακριβώς με τον ίδιο τρόπο.
Συνήθως μετά από αυτό το φευγαλέο επαναληπτικό φλας όλα κυλούν όπως πριν. Κι όμως αυτή το φορά για το φίλο μας δεν ήταν έτσι. Το ζευγάρι τον κοίταξε κι εκείνος είχε την αίσθηση ότι κάποιο κινητό θα χτυπήσει πιο πέρα, και χτύπησε, ότι σε μια περαστική κυρία θα πέσει η τσάντα και θα σκύψει να τη σηκώσει, κι έτσι έγινε, ότι στη λεοφώρο μπροστά θα σταματήσει το λεωφορείο και θα κατέβει μια παρέα από νεαρά άτομα που θα κάνουν εκείνο το συγκεκριμένο θόρυβο...
Για πόση ώρα, δεν μπορούσε να υπολογίσει, ένοιωθε ότι ήταν θεατής σε μια ταινία που είχε δει τόσες φορές, ώστε ήξερε τη παραμικρή λεπτομέρεια. Ομως το μυαλό δε μπορούσε να το χωρέσει κι άρχισε να του προκαλεί περιέργες σκέψεις....
Ξεκίνησε να νοιώθει πως όλα τα προκαλούσε εκείνος....
Σαν να ήταν μια παράξενη προέκταση εικόνων από το μυαλό του που είχαν σκεπάσει για ένα διάστημα τη κανονική ροή των γεγονότων...
Το κλου έγινε στη κατάληξη όλης αυτής της τρελλής αίσθησης. Μια φωνή σαν να τον ξύπνησε από ένα βαθύ ύπνο, μια φωνή τον ρώταγε κάτι...
Ο νεαρός από το ζευγάρι μπροστά του τον είχε πλησιάσει και πιθανά για πολλοστή φορά του έκανε την ίδια ερώτηση...
«Συγνώμη αν ενοχλώ αλλά ήθελα να σας ρωτήσω κάτι. Εχουμε ξανασυντηθεί κάπου?...»
ΤΟ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΦΕΡΝΕΙ Τ΄ΑΛΛΟ...
Ηταν εκείνες οι έρημες οι εξετάσεις του παιδιού. Να παιρνε μια θέση στο δημόσιο να ησύχαζε επι τέλους. Να πάρει κι εκείνη τη μετάθεσή της στη πόλη που είναι η οικογένειά ολοι μαζί να πουν πια ότι όλα ταχτοποιήθηκαν. Ο πατέρας ξύπναγε και κοιμώταν με την ίδια ιδέα. Αντε οι μέρες πλησιάζουν. Στις 16 Ιουνη θα αναρτηρθουν οι πίνακες ποιοί πέρασαν..
Ξημερώματα 16 Ιούνη. Ο πατέρας ξύπνησε ιδρωμένος. Τι όνειρο κι αυτό. Τι ναταν καλό ? κακό? Παράξενο. Είδε πως είχε αγοράσει ένα καινούργιο σπίτι. Δεν είχαν μετακομίσει ακόμα. Κι εκείνος πήγε εκεί να το ελέγξει να δει αν όλα είναι εντάξει.
Πράγματι ήταν φρεσκοβαμένο, ολοκαίνουργιο. Μόνο ένα πράγμα δεν έστεκε καλά. Σε μια γωνιά του σπιτιου ήταν στιβαγμένα σκουπίδια. Μόνη ασχήμια σ΄ολη τη φρεσκάδα.
Ξύπνησε, ετοιμάστηκε με μια αμφιβολία. Του γεννήθηκε η σιγουριά ότι το παιδί του είχε περάσει, αλλά κάτι δε θα πήγαινε όπως θέλανε... Δεν είπε τίποτα σε κανέναν. Αλλωστε κόντα ήταν το απόγευμα.
Πράγματι η κόρη πέρασε. Και τοποθετήθηκε σε μια υπηρεσία του Υπουργείου στο κέντρο. Ομως η μετάθεση που περίμεναε για έξω από Αθήνα δεν ήρθε. Τη βάλανε σε άσχετη υπηρεσία.
Αυτο ήταν σκέφτηκε.... Τα σκουπίδια στη γωνία... Τι παράξενα που μιλούν τα όνειρα.
Δεν έλεγε ποτέ τα ονειρά του σε κανένα γιατί οι περισσότεροι τον πείραζαν και τι να κάθεται να εξηγεί....
Πέρασαν μήνες. Η κόρη έλπιζε συνέχεια να γίνει δεκτή η αίτηση για τη πολυπόθητη μετάθεσή της, όμως όλο θα δούμε και θα δούμε της απαντούσαν.
Είχε περάσει ένα χρόνος κι ένα πρωί η κόρη ξύπνησε έχοντας δει ένα παράξενο όνειρο. Ηξερε ότι ο πατέρας της ήταν σκέτος ονειροκρίτης και έτρεξε να του το πει.
Πατέρα του λέει, είδα κάτι θέλω να μου πεις αν είναι καλό ή κακό...
«Είχα αγοράσει λέει ένα καινούργιο σπίτι, και πριν μετακομίσω πήγα να κοιτάξω αν όλα είναι εντάξει. Μπήκα μέσα και ήταν όλο όμορφα βαμμένο πεντακάθαρο. Το παράξενο όμως ήταν ότι μια γωνιά ήταν γεμάτη από σκουπίδια. Δεν ήξερα τι να κάνω. ¨Οπως κοίταξα έξω από το παράθυρο όμως, είδα μια γριά να φτάνει. Μπαίνει μέσα στο σπίτι και μου λέει κάνε στην άκρη κόρη μου, ήρθα να πάρω αυτά τα σκουπίδια. Δικά μου είναι τώρα θα μπεις εσύ εδώ δεν τα χρειάζεσαι... Και καθάρισε όλη τη γωνιά και έφυγε....»
Ο πατέρας έμεινε να κοιτάει μ΄ενα πονηρό χαμόγελο...
Θαχουμε καλά νέα παιδί μου, της λέει, θα δεις που σήμερα αύριο θα σε φωνάξουν να σου πουν ότι έγινε δεκτή η αίτηση για μετάθεση που ζητάς...»
Πράγματι την επόμενη.....
Δεν της είπε ποιό όνειρο είχε δει εκείνος. Μήπως θα τον πίστευε? Θα τουλεγε έλα ρε μπαμπά τι φαντασία που έχεις! Ομως εκείνος σημείωσε ακόμα κάτι στο βιβλίο του. Αραγε μέχρι να γεράσει και να φύγει από αυτή τη ζωή, αυτό το βιβλίο πόσα θαχει να λέει....
ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ.
Μπλε γραμμή μετρό με κατεύθυνση προς Σύνταγμα. Η Κυρία-Χ βρίσκεται στριμωγμένη ανάμεσα στο πλήθος το σαρδελοποιημένο. Μπροστά της και λίγο πλάγια, βρίσκεται μια άλλη κυρία της οποίας βλέπει μόνο τη πλάτη γιατί είναι γυρισμένη με το πρόσωπο προς το παράθυρο. Εχει μακριά άσπρα μαλλιά, και σουλούπι ηλικιωμένης.
Σε ένα απότομο φρενάρισμα του συρμού, πέφτει προς το μέρος της. Κανονικά θα έπρεπε να αγγίξουν τα μπράτσα τους. Ομως (η φίλη μας) νοιώθει σαν κάτι να την απωθεί έντονα. Σαν να μην μπορεί να αγγίξει την ηλικιωμένη. Παραξενεμένη, κάνει μια κίνηση με διακριτικό τρόπο, να την ακουμπήσει πάλι . Τίποτα. Ανάμεσα σ΄εκείνη και την ηλικιωμένη σαν να υπάρχει ένα τείχος. Η για να το πούμε με τρόπο πιο κατανοητό, υπήρχε η ίδια ακριβώς αίσθηση της απώθησης που συμβαίνει όταν δύο ίδιοι πόλοι ενός μαγνήτη πάνε να πλησιάσουν ο ένας τον άλλο. Ενοιωθε πως μόλις πάει να την αγγίξει μια δύναμη της έσπρωχνε πάλι το χέρι προς τα πίσω σαν τίναγμα... Το ίδιο συνέβαινε με το πλάι του σώματός της, με όποιο σημείο και αν προσπαθούσε να την πλησιάσει...
Η φίλη μας άρχισε να τρελλαίνεται γιατί δεν μπορούσε να καταλάβει πως είναι δυνατόν να προσπαθείς να αγγίξεις έναν άνθρωπο μέσα στο μετρό και κάτι που δεν είναι ορατό, ο κοινός αέρας, να σε εμποδίζει να τον αγγίξεις με οποιοδήποτε τρόπο τόσο έντονο μάλιστα.
Στις επόμενες τρεις στάσεις η κυρία η νεώτερη , (η οποία να διευκρινίσω ότι ήταν μια γυναίκα γύρω στα 40-45 με μακριά μαύρα μαλλιά, ) καταναλώνει όλη την ώρα να προσπαθεί να πλησιάσει την ηλικιωμένη, η οποία δεν έχει καταλάβει τίποτα και συνεχίζει να κοιτάζει προς το παράθυρο.
Τίποτα... ένα φράγμα που εμπόδιζε την όποια προσέγγιση με την ηλικιωμένη, η οποία ετοιμάστηκε να κατέβει Σύνταγμα όπως και η φίλη μας....Γύρισε τότε μόνο προς το μέρος της και για πρώτη φορά κοιτάχτηκαν. Η ηλικιωμένη κυρία κατέβηκε Σύνταγμα... Η φίλη μας όμως δεν μπόρεσε να κατέβει γιατί είχε μείνει να κοιτάζει σαν χαμένη τη γυναίκα που έφευγε..
Η κυρία που μόλις είχε κατέβει ήταν σαν εκείνη ..... όπως ίσως θα είναι σε καμμιά τριανταριά χρόνια....
Η φίλη μας δεν έχει καταλάβει τι συνέβη, όμως καθώς θυμάται την ιστορία προσπαθεί να θυμηθεί τις αντιδράσεις των γύρω. Είχαν προσέξει τη κυρία? Την κοίταζαν? Την άγγιξαν? Γιατί κανένας δεν παραξενεύτηκε που προσπαθούσε να την αγγίξει έτσι με θράσος προς το τέλος, να της κάνουν κάποια παρατήρηση?
Πρόσεξαν άραγε ότι ήταν σαν μητέρα με κόρη ολόιδιες???
Και το σπουδαιότερο απ΄ολα όταν κοιτάχτηκαν μεταξύ τους? γιατί είναι βέβαιη ότι η κυρία δεν την κοίταξε καν. Μάλιστα άρχισε να έχει το απαίσιο συναίσθημα ότι σ΄αυτή τη διαδρομή δεν υπήρχε για κανέναν...
Τελικά μήπως είχε πάρει λάθος μετρό, σε λάθος χρόνο, σε λάθος τόπο?.....
(Το περιστατικό συνέβη στη διαδρομή Κατεχάκη-Σύνταγμα, στο μετρό πριν δύο μήνες. περίπου...)
ΒΙΒΛΙΟ ΠΑΡΑΞΕΝΩΝ ΣΥΜΒΑΝΤΩΝ
Σκέφτηκα πολύ πριν ξεκινήσω αυτή την ενότητα στο μπλογκ. Αν δηλαδή θα έπρεπε να την ξεκινήσω ή όχι. Για πολλούς και διαφόρους λόγους. Μια και το αποφάσισα όμως θα αναφέρω τα εξής.Θα γράψω μερικές ιστορίες με απλά λόγια οι οποίες συνέβησαν όπως ακριβώς θα τις περιγράψω, δεν υπάρχει ούτε υπερβολή ούτε παράλειψη.Η κάθε ιστορία θα προκαλέσει ίσως ειρωνικά χαμόγελα . Μπορεί και να μου κοστίσει το απογοητευμένο κούνημα του κεφαλιού μερικών φίλων του στυλ «κι εσύ Βρούττε κατάντησες έτσι ?»
Θα χάσω σίγουρα πόντους από ανθρώπους γνώστες των πάντων και μόνιμους αντιρρησίες του «ότι δεν τους ταιριάζει», για το γελοίο των ιστοριών. Αυτοί όμως έτσι κι αλλοιώς βάζουν την περιορισμένη σκέψη τους σημαία και δεν επιθυμούν να δουν τίποτα περισσότερο.
Αυτές οι ιστορίες είναι άραγε οι διηγήσεις κάποιων φαντασιόπληκτων για να περάσουν την ώρα τους προκαλώντας εντύπωση ή ακόμα χειρότερα, μήπως είναι άθλια αντίγραφα των ιστοριών από τη ζώνη του λυκόφωτος, που κάποιος αποφάσισε να οικειοποιηθεί?
Ανθρωποι χαρισματικοί, αλλοπαρμένοι, τρελλοί ή κοινοί ψεύτες? Ποιός ξέρει.
Μπορεί απλά φαντασιόπληκτοι! Που μονίμως μόλις περιγράψουν κάτι οι υπόλοιποι τους λένε το κλασσικό καταπληκτικό "θα σε είχε πάρει ο ύπνος!!!"
Οφείλω λοιπόν να πω ότι η κάθε ιστορία είναι ένα βίωμα τόσο αληθινό, υπαρκτό όσο και το φαγάκι που τρώμε ή η ζεστή μας πολυθρόνα που την αράζουμε στο σπίτι. (Οσο είναι υπαρκτά και αυτά...) Και δεν έχει συμβεί σε κάποια μακρινή μυστηριώδη νήσο από κάποιο ξεχασμένο λαό που μόλις ανακαλύψαμε την ύπαρξή του αλλά εδώ γύρω κοντά μας. Δίπλα μας. Οι παράξενες ιστορίες σε σχέση με τις καθημερινές «φυσιολογικές» λειτουργούν ακριβώς όπως το μαύρο πρόβατο και το υπόλοιπο κοπάδι. Ολοι αντάμα κι ο ψωριάρης χώρια.
Για μένα είναι απλά πρώτα απ΄ολα ένας φόρος τιμής σε εκείνους τους ανθρώπους που γνώρισα και εμπιστεύτηκαν την «τρέλλα μου» όπως κι εγώ τη δική τους, με αποτέλεσμα να ζήσετε εσείς καλά κι εμείς καλύτερα, δεν χωράει αμφιβολία, και δεύτερον είναι εκείνη η μαζοχιστική επιθυμία που με κάνει να θέλω να φωνάξω.... Ψωριάρης χώρια και ξερό ψωμί!!!
Καλή μας .... διασκέδαση λοιπόν!
Ο ΜΕΓΑΣ ΘΕΟΣ ΠΑΝ, ΑΡΘΟΥΡ ΜΑΧΕΝ
"Κοίταξε γύρω σου Κλάρκ! Βλέπεις το βουνό και τον ένα λόφο ν΄ακολουθεί τον άλλο, όπως τα κύματα της θάλασσας, βλέπεις τα δάση και τους δεντρόκηπους, τους αγρούς με το ώριμο καλαμπόκι και τα λιβάδια που φτάνουν ως τις όχθες του ποταμου. Βλέπεις εμένα να στέκομαι δίπλα σου κι ακους τη φωνή μου, μα σου λέω πως όλα αυτά τα πράγματα - ναι από εκείνο το αστέρι που μόλις έλαμψε στον ουρανό ως και το χώμα που πατάμε- όλα αυτά είναι ψευδαισθήσεις και ίσκιοι..
Οι ίσκιοι που κρύβουν τον πραγματικό κόσμο από τα μάτια μας..."
ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΟΤΡΑΝΤΟ, ΟΡΑΤΙΟΣ ΟΥΟΛΠΟΛ
Τρόμος, φρίκη, μυστήριο, ονειρικό μεγαλείο και ένα κλίμα υπερφυσικής ατμόσφαιρας συνθέτουν αυτό το σκοτεινό μυθιστόρημα, που θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα της αγγλικής λογοτεχνίας. Αλλά ο τρόμος εδώ προκαλείται περισσότερο από το υπερφυσικό κλίμα αυτής της τρομακτικής ατμόσφαιρας και τις λεπτομερειακής περιγραφής των αιθουσών και των γοτθικών υπογείων, παρά από αυτά καθαυτά τα πλάσματα που κυκλοφορούν εκεί, είτε ρεαλιστικά είναι είτε φανταστικά και που είναι περισσότερο γραφικά παρά τρομερά. Μια ιστορία σφετερισμού εξουσίας και θείας δίκης από τον "πατέρα του γοτθικού μυθιστορήματος".
ΚΡΑΣΙ ΑΠΟ ΠΙΚΡΑΛΙΔΑ, ΡΕΥ ΜΠΡΑΝΤΜΠΕΡΥ
Ένας εφευρέτης που λίγο κόντεψε να κλέψει τη χαρά από τη ζωή φτιάχνοντας μια Μηχανή της Ευτυχίας. Ένας νεαρός δημοσιογράφος που ερωτεύτηκε μια σαγηνευτική κυρία ενενήντα χρόνων. Ένας ηλικιωμένος συνταγματάρχης που, προτού ξεψυχήσει, άκουσε το θόρυβο ενός πράσινου τραμ... τρεις χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Και ο Μοναχικός, μια τρομακτική φιγούρα που στοιχειώνει τις νύχτες τη σκοτεινή ρεματιά.
Αυτοί είναι λίγοι μόνο από τους παράξενους ανθρώπους που μπήκαν στο μυστικό κόσμο του Ντάγκλας Σπόλντιγκ, ενός δωδεκάχρονου αγοριού που εκείνο το μαγικό καλοκαίρι του 28 εγκαταλείπει για πάντα την παιδική ηλικία και ωριμάζει χωρίς να χάνει τη ζωογόνο δύναμη της τρομερής φαντασίας του...
ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ, ΤΟΜ ΡΟΜΠΙΝΣ
Το ΑΡΩΜΑ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ είναι ένα έπος που μοιάζει στα δάση της αρχαίας Βοημίας και δεν τελειώνει παρά απόψε, στις εννιά η ώρα το βράδυ . Είναι, ακόμη ένα περιπετειώδες μυθιστόρημα με ήρωα έναν επιστάτη που έχει χάσει ένα μπλε μπουκάλι. Ένα μπουκάλι πολύ παλιό που έχει χαραγμένη πάνω του την εικόνα ενός Θεού με κέρατα τράγου. Αν το υγρό μέσα σ' αυτό το μπουκάλι είναι πραγματικά η μυστική ουσία του σύμπαντος, όπως πιστεύουν μερικοί, θα πρέπει να βρεθεί γρήγορα, γιατί εξατμίζεται και έχουν απομείνει μόνο δύο σταγόνες.
ΤΟ ΣΤΡΙΨΙΜΟ ΤΗΣ ΒΙΔΑΣ, ΧΕΝΡΥ ΤΖΕΗΜΣ
Το στρίψιμο της βίδας του Χένρυ Τζέημς είναι ένα από τα διασημότερα έργα του συγγραφέα και ταυτόχρονα ένα από τα θαυμαστότερα κείμενα της φανταστικής λογοτεχνίας. Πρωτοδημοσιεύτηκε το 1898. Σχολιάζει ο Julien Green: "Αριστούργημα της υπαινικτικότητας. Η δεξιοτεχνία είναι τόσο ευρηματική που παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο. Το μυστικό που συνδέει τον Κούιντ με τον Μάιλς ή τη Φλώρα με τη Μις Τζέσελ, γίνεται τρομακτικότερο με το να μην εκφράζεται ξεκάθαρα"
Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου
ΟΙ ΑΟΡΑΤΕΣ ΠΟΛΕΙΣ, ΙΤΑΛΟ ΚΑΛΒΙΝΟ
Τι είναι όμως σήμερα η πόλη για μας; Σκέφτομαι ότι έγραψα κάτι σαν τελευταίο ποίημα αγάπης για τις πόλεις, τη στιγμή που γίνεται όλο και πιο δύσκολο να τις ζήσουμε. Η κρίση της πολύ μεγάλης πόλης είναι η άλλη όψη της κρίσης της φύσης.
Βιβλία όμως που προφητεύουν καταστροφές και αποκαλύψεις υπάρχουν ήδη πολλά· το να γράψει κανείς ακόμα ένα, θα ήταν πλεονασμός και κάτι τέτοιο δεν ταιριάζει στο χαρακτήρα μου. Αυτό που ο δικός μου Μάρκο Πόλο θέλει να ανακαλύψει είναι οι κρυφές αιτίες που μπορούν να ισχύουν πέρα και πάνω από οποιαδήποτε κρίση. Οι πόλεις είναι ένα σύνολο πραγμάτων: απομνημονεύσεων, επιθυμιών, σημείων μιας γλώσσας· οι πόλεις είναι τόποι ανταλλαγών, όπως εξηγούν όλα τα βιβλία της οικονομίας, αλλά οι ανταλλαγές αυτές δεν είναι μονάχα ανταλλαγές εμπορευμάτων, είναι και ανταλλαγές λέξεων, πόθων, αναμνήσεων. Το βιβλίο μου ανοίγει και κλείνει με εικόνες ευτυχισμένων πόλεων που συνεχώς αλλάζουν σχήμα και χάνονται, κρυμμένες μέσα σε δυστυχισμένες πόλεις..."
Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου
D.R.E.A.M.S., ΟΛΙΒΙΕ ΟΜΠΡΥ
Με τη βοήθεια της επαναστατικής κονσόλας "D.R.E.A.M.S." ο Τόμας βυθίζεται με τον ενθουσιασμό των δεκαπέντε του χρόνων στον κόσμο της εικονικής πραγματικότητας.
Δε δίνει λοιπόν πολυ σημασία στον Τζιμ ΜακΝιλ που κάνει μια έρευνα για τους εφήβους που έχασαν τη ζωή τους χτυπώντας το κεφάλι τους σ΄εναν καθρέφτη και προσπαθεί να του επιστήσει τη προσοχή. Μέχρι που ο θάνατος χτυπάει και πάλι...
ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, WILLIAM HOPE HODGSON
Ένα απομονωμένο σπίτι με σκοτεινή φήμη στη Δυτική Ιρλανδία πολιορκείται από βδελυρά όντα ενός άλλου κόσμου, που αναδύονται από μία κρυμμένη άβυσσο...
Ένας Αναχωρητής ταξιδεύει στο μέλλον μέχρι την καταστροφή του ηλιακού συστήματος και πέρα απ' αυτήν...
Ακατονόμαστοι κίνδυνοι παραμονεύουν στο σύνορο που χωρίζει την πραγματικότητα που νομίζουμε ότι γνωρίζουμε, από την άλλη, τη φρικτή και αλλόκοτη, που επιμένουμε να αγνοούμε...
ΣΤΗΝ ΥΠΟΨΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ...
Βιβλία επιστημονικής φαντασίας, ηρωικά μυθιστορήματα, ιστορίες τρόμου....
Για πολύ κόσμο τα βιβλία «φαντασίας» είναι φαιδρά, αστεία, ιστορίες για κάποιον που δεν έχει κάτι ουσιαστικώτερο να κάνει.
Για άλλους είναι ο τρόπος να ξεφεύγουν από μια πεζή πραγματικότητα και να κάνουν τα «προσωπικά τους ταξίδια» χωρίς να τα θεωρούν κάτι που έχει ιδιαίτερη σημασία απλά διασκεδαστικά.
Και για τη μια κατηγορία και για την άλλη, η αντίληψη κατά βάθος είναι η ίδια. Ενας κόσμος ανύπαρκτος , που έχει βγει από έναν ιδιαίτερο νου και χρησιμεύει για μια «εύκολη» διασκέδαση. Κάποιος αλλοιώτικος συγγραφέας που έχει απλά ζωηρή φαντασία.
Τι συμβαίνει όμως αλήθεια?
Ζούμε σ΄ενα κόσμο που υπάρχει και αναπτύσσεται μέσα από τραγικές αντιθέσεις. Πιεσμένος ανάμεσα στην επιστήμη που τρέχει ξέφρενα κάνοντας κάθε μέρα την ανθρωπότητα να ξυπνάει μέσα από μια καινουργια ελπίδα αλλά κι ένα καινούργιο εφιάλτη, και στην προσπάθεια του αιώνια μοναχικού ανθρώπου, να συνδέσει «τον ασύνδετο του χρόνο...».
Ο πολεμιστής των δύο κόσμων. Με δυσανάλογους κινδύνους και πολύ ελαφρύ οπλισμό για τις συγκρούσεις που πρέπει να αντιμετωπίσει. Μέσα του κι έξω του.
Πως δημιουργείται ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Αν προσέξουμε κάθε βιβλίο θα δούμε ότι στην επιστημονική φαντασία αυτό που τελικά είναι «ανεπιβεβαίοτο» είναι οι τελικές καταλήξεις του ιστού.
Ολα τα άλλα κανείς δεν μπορεί να αποδείξει ότι δεν είναι έτσι.
Κι εκεί είναι η μαγεία.
Φανταστικές υποθέσεις που ξεκινούν από μια πραγματικότητα και που έχουν το δικαίωμα να δημιουργήσουν όλες τις υπόλοιπες δυνατές πραγματικότητες πέρα από χώρους και χρόνους.
Τα βιβλία επιστημονικής φαντασίας δεν είναι ούτε γλαφυρά μυθιστορήματα, ούτε αυστηρά τεκμηριωμένες επιστημονικές μελέτες.
Είναι η μυθιστορηματική γλαφυρότητα που η επιστήμη θαχε ανάγκη για να πετάξει ακόμα ψηλότερα.
Είναι ένας τρόπος εκπαίδευσης, «μύησης» του ανθρώπου του τώρα που επιθυμεί να υποπτευθεί το αύριο.
Και όχι μόνο. Υποψιασμένος για το μέλλον, μέσα από νοητικούς λαβύρινθους που χτίζονται από απίστευτες εμπνεύσεις, αρχίζει και πλησιάζει κάτι εξ΄ίσου σοβαρό. Το παρελθόν του.
Και τότε φθάνει στην πιο συγκινητική ανακάλυψη για το μυστήριο της ύπαρξής του. Την ικανότητά του ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ και ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗΣ....
Ο ίδιος άνθρωπος με τις πέντε αισθήσεις και τον τρισδιάστατο κόσμο του, φτιάχτηκε για ένα ταξίδι χωρίς αρχή και τέλος, και είναι έτοιμος να δεχτεί παραπάνω αισθήσεις και παραπάνω διαστάσεις.
Το μόνο εμπόδιο για να μην το πετύχει είναι να μην το πιστέψει...
Αφού φτιάχτηκε για να πατάει στη γη με το σώμα του και την ίδια στιγμή να έχει την ικανότητα , να ταξιδεύει στο άπειρο, το φράγμα που υπάρχει για να πλησιάσει το σύμπαν είναι ίσως τελικά , το ίδιο φράγμα που υπάρχει στο να πλησιάσει το μέσα του.
Ο κόσμος των βιβλίων επιστημονικής φαντασίας (όλων των κλάδων που αυτή περιέχει), δεν μιλάει για το «εμείς γενικά». Μιλάει για εκείνο το «εγώ» που μετά από μια συγκυρία, ένα σεινειρμό, μια ξαφνική έμπευση, μια αποκάλυψη, μεταλάσσεται αμετάκλητα στον άνθρωπο που θα βιώσει επάνω του «τη μοίρα» του ανθρώπινου γένους και το προσωπικό ρόλο που θα επιλέξει να παίξει ο ίδιος.
Αν η θρησκεία μπορεί να μας οδηγήσει σε ένα θεό , σαν αφηρημένη έννοια , η φαντασία του ανθρώπου, παλεύει να αγγίξει αυτή την αφηρημένη έννοια και να τη συνδέσει με την ουσία της ύπαρξής του με ένα τρόπο που δεν επιτρέπει κανένα ενδοιασμό, φόβο ή περιορισμό.
Αντίθετα με τον «πιστό» που υποτάσσεται σε δόγματα και φυλάγεται από τους κινδύνους πίσω από μια «ασφαλή» προσευχή, ο άνθρωπος που αποφασίζει να ερευνήσει την άβυσσο του χρόνου, ρισκάρει την ακεραιότητά του απέναντι στον ευαυτό του και τους υπόλοιπους με αντάλλαγμα την αλήθεια είτε αυτή είναι παραδεισένια είτε είναι κολασμένη...
Τα πιο θαυμαστά ταξίδια δεν έγιναν ποτέ από τα τελειότερα σκάφη, συνήθως με ένα εύκαιρο σαπιοκάραβο κάποιος αποφάσιζε να κατακτήσει το κόσμο περιφρονόντας κάθε πιθανή συνέπεια.
Αν λοιπον με ρώταγε κανείς γιατί θα συμβούλευα τα νέα παιδιά να διαβάσουν όλα αυτά που προτείνω θα έλεγα ένα και μόνο λόγο.
Για να ανακαλύψουν το μονοπάτι για «το απόρθητο κάστρο». Η έστω να ανακαλύψουν αν ένα τέτοιο μονοπάτι υπάρχει τελικά. Κι αν δεν υπάρχει ποιός αποκλείει ότι θα το δημιουργήσουν εκείνα?....
Ο ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΗΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ, ΟΛΑΦ ΣΤΑΠΛΕΝΤΟΝ
Εισαγωγή: Μάκης Πανώριος
Ο Όλαφ Στάπλεντον (1886-1950) σ' αυτό το έργο του επιχειρεί ένα μεγαλειώδες διαστρικό ταξίδι. Ο ταξιδευτής, άνθρωπος που ξεκινά από ένα λόφο του πλανήτη Γη, μετεξελίσσεται σε μια άυλη οντότητα που περιπλανάται με απίστευτη ταχύτητα στο χώρο και στο χρόνο, συναντά απίθανους κόσμους και διαφορετικά, αλλόκοτα όντα, γνωρίζει απρόσμενα γεγονότα και φτάνει στα βάθη της δημιουργίας σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να βρει την αλήθεια των πάντων, να εξηγήσει τη δημιουργία του κόσμου...
ΤΟ ΠΕΜΠΤΟ ΠΑΙΔΙ, ΝΤΟΡΙΣ ΛΕΣΙΝΓΚ
Η Χάριετ και ο Ντέιβιντ Λόβατ επιθυμούν τα ίδια πράγματα: αφοσίωση, αγάπη, οικογενειακή ζωή και, πάνω απ' όλα, ένα δικό τους σπίτι. Πεισματικά αποκομμένοι από τη μόδα της δεκαετίας του '60, αποφασίζουν να παντρευτούν και να βάλουν τα θεμέλια του παραδείσου τους σ' ένα μεγάλο βικτοριανό σπίτι. Στην αρχή όλα είναι ειδυλλιακά. Τα παιδιά γεμίζουν τη ζωή τους και οι συγγενείς ξανανταμώνουν στο τραπέζι των Χριστουγέννων και του Πάσχα για να απολαύσουν τη θαλπωρή του σπιτιού των Λόβατ. Στην πέμπτη εγκυμοσύνη, ωστόσο, κάτι δεν πάει καλά. Το έμβρυο αρχίζει από πολύ νωρίς να στριφογυρίζει βίαια στην κοιλιά της Χάριετ. Ύστερα από ένα δύσκολο τοκετό, το νεογέννητο αναπτύσσεται ταχύτερα από τα συνηθισμένα μωρά...
ΙΡΙΔΙΣΜΟΙ ΤΟΥ ΑΡΗ, LARRY NIVEN
Ο Χάνβιλ Σβετς γεννήθηκε σ' ένα μέλλον που συναγωνίζεται τις πιο δυσάρεστες προβλέψεις της Γκρίνπις. Το μεγαλύτερο μέρος της πανίδας έχει εξαλειφθεί από τον πλανήτη Γη. Ο Σβετς έχει ως αποστολή να ταξιδεύει στο μακρινό παρελθόν της Γης, να αναζητά διάφορα ζώα και, όταν τα βρίσκει, να τα παίρνει μαζί του στο μέλλον, σε μια δύσκολη προσπάθεια να συνεχιστεί η ζωή στον πλανήτη του. Μια αποστολή, όμως, που πήρε άλλη τροπή από τη στιγμή που το Χρονοερευνητικό Ινστιτούτο άλλαξε διεύθυνση....
(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΛΕΓΑΝ ΠΕΜΠΤΗ, ΤΣΕΣΤΕΡΤΟΝ
Ο Πέμπτη, Ο ’νθρωπος που τον έλεγαν Πέμπτη, ανήκει σε μια μυστική οργάνωση αναρχικών που έχουν ορκιστεί να καταστρέψουν τον κόσμο. Τα μέλη του Κεντρικού Συμβουλίου αυτής της οργάνωσης έχουν πάρει, για λόγους ασφαλείας, τα ονόματα των ημερών της εβδομάδας. Είναι ο Δευτέρα, ο Τρίτη, ο Τετάρτη κ.λ.π., με αρχηγό τον Κυριακή....
ΘΡΥΛΟΙ
ΘΡΥΛΟΙ ΤΟΜΟΣ Α
STEPHEN KING Ο Μαύρος Πύργος
Η URSULA Κ. LE GUIN Γαιοθάλασσα
GEORGE R.R. MARTIN Το Τραγούδι της Φωτιάς και του Πάγου
TERRY PRATCHETT Κόσμος του Δίσκου
TERRY GOODKIND Το Ξίφος της Αλήθειας
ΘΡΥΛΟΙ ΤΟΜΟΣ Β
Η ROBIN HOBB Οι Έμποροι των Θαλασσών
RAYMOND E. FEIST Ο Πόλεμος του Ρήγματος
ORSON SCOTT CARD Οι Ιστορίες του Άλβιν Μέικερ
TAD WILLIAMS Μνήμη, Θλίψη και Αγκάθι
ANNE McCAFFREY Περν
ΘΡΥΛΟΙ ΒΙΒΛΙΟ Γ
Ο TERRY BROOKS Σανάρα
Ο ROBERT JORDAN Ο Τροχός του Χρόνου
Η DIANA GABALDON Σάσεναχ
Ο NEIL GAIMAN στο κόσμο που γνωρίσαμε στο Πόλεμο των Θεών
Ο ROBERT SILVERBERG μια ιστορία από τον αχανή κόσμο του Μάτζιπουρ
ΘΡΥΛΟΙ Δ΄ΤΟΜΟΣ
RAYMOND E. FEIST Ο Πόλεμος του Ρήγματος
Η ANNE McCAFFREY Περν
Ο ORSON SCOTT CARD Οι ιστορίες του Άλβιν Μέικερ
Ο ROBERT SILVERBERG Μάτζιπουρ
Ο TAD WILLIAMS Η Άλλη Γη
Η ELIZABETH HAYDON Η Συμφωνία των Εποχών
Ο ΟΝΕΙΡΕΜΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ.
Ο Πρεβέρ είχε πει "τα παιδιά τα έχουν όλα εκτός από εκείνα που τους αφαιρούμε..." Σήμερα λοιπόν είναι η παγκόσμια μέρα του παιδικού βιβλίου. Κι εγώ αφιερώνω αυτή τη μέρα στα μικρά παιδιά του σήμερα. Αυτά τα παιδιά που τόσο πολύ έχουμε ξεχάσει ότι υπάρχουν, έχουμε ξεχάσει το κόσμο τους λες και δεν υπήρξαμε ποτέ.... έχουμε ξεχάσει ότι στο μεγάλωμά τους πατάει και το μεγάλωμα του κόσμου όλου..
Παιδιά, ο τελευταίος τροχός της αμάξης. Στριμωγμένα σε τοίχους, στριμωγμένα σε μια πρωτοφανή μοναξιά... Στριμωγμένα σε μια πρωτοφανή αδιαφορία γι΄αυτό που ονομάζουμε "παιδική ψυχή".
Υποτίθεται ότι κάνουμε τα πάντα γι΄αυτά. Για κοιτάχτε ποιό είναι αυτό το "τα πάντα"..
Μερικά dvd με νοικιασμένες ταινίες να βλέπουν καθώς εμείς θα κάνουμε δουλειές, κάποιος "φροντιστής" για το διάβασμά τους από το δημοτικό πλέον, κάποιος "φροντιστής" γενικά για τη ζωή τους που μας αλαφρώνει από την υποχρέωση να σταματήσουμε να τ΄ακούσουμε.
Η τηλεόραση, η κοπέλλα που θα μείνει μαζί το βράδυ, ο παιδικός σταθμός, και πολυ σύντομα ο υπολογιστής στο δωμάτιο και τότε ησυχάζουμε πλέον εντελώς...
Οσοι γονείς δεν έχουν τίποτα να δώσουν στα παιδιά τους γιατί... δεν έχουν, ίσως να έχουν μια δικαιολογία (αν και το να διηγηθείς ένα παραμύθι το βράδυ που φοβάται δεν κοστίζει χρήματα...).
Οσοι όμως έχουν, πόσα παιδικά θέατρα πάνε? Πόσα λουνα παρκ? Με πόσα βιβλία έχουν στολίσει το παιδικό δωμάτιο???
Ευτυχώς τα παιδιά τα έχουν όλα μέσα τους. Μιλούν με τους αγγέλους και ταξιδεύουν σε φανταστικές χώρες. Ξέρουν τη γλώσσα των παιχνιδιών και τη γλώσσα των ζώων. Μπροστά στο καθρέφτη μπορουν ακόμα και ονειρεύονται.... Κι όταν είναι μόνα τους σ΄εκείνους τους καταπληκτικούς διαλόγους με τους αόρατους επισκέπτες φυλάνε ακόμα τη μαγεία αυτού του κόσμου.
Στα παιδιά λοιπόν αφιεωμένη αυτή η ταπεινή ανάρτηση και για το κόσμο που θα μπορούσαν να έχουν....
Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ, Neil Gaiman
"Όταν πεθαίνει η πίστη σ' ένα Θεό, πεθαίνει κι ο ίδιος ο Θεός".
Ο Σάντοου είχε ένα και μόνο όνειρο: να βγεί από τη φυλακή και να αρχίσει μια νέα ζωή. Όμως μία μέρα πριν την αποφυλάκισή του, η γυναίκα του και ο καλύτερός του φίλος σκοτώνονται σε ένα δυστύχημα.
Καθ' οδόν προς την κηδεία, ο Σάντοου γνωρίζει έναν αινιγματικό ξένο, τον κ. Γουένσντεϊ, που ξέρει τα πάντα γι' αυτόν και του προτείνει να γίνει ο σωματοφύλακάς του.
Όμως οι δραστηριότητες του κ. Γουένσντεϊ είναι πολύ πιο σκοτεινές απ' ό,τι θα μπορούσε να φανταστεί ο Σάντοου. Κι ο ρόλος του σε αυτές πολύ πιο επικίνδυνος. Γιατί κάτω από την αδιατάρακτη επιφάνεια της καθημερινότητας, μαίνεται ο πόλεμος των θεών, και ο νικητής θα κερδίσει την ίδια την ψυχή της Αμερικής.
(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Ο ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΟΣ ΚΟΣΜΟΣ, Philip K.Dick
Ο Philip K. Dick περιγράφει έναν κόσμο όπου ο χρόνος κυλάει αντίστροφα. Οι νεκροί ανασταίνονται και βγαίνουν από τους τάφους τους για να γίνουν μεσήλικες, έφηβοι, παιδιά και να επιστρέψουν τελικά στις μήτρες των μητέρων τους....
ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΗΡΩΙΚΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ.
Από τους άθλους του Ηρακλή ώς την ιερή αναζήτηση των Ιπποτών της Στρογγυλής Τραπέζης για το Αγιο Δισκοπότηρο, από τις περιπέτειες του Σεβάχ του Θαλασσινού ώς το πολυτάραχο ταξίδι των χόμπιτ στον «’ρχοντα των Δαχτυλιδιών», από τις πρωτόγονες αφηγήσεις γύρω από τη φωτιά ώς τη σύγχρονη λογοτεχνική παραγωγή, η ιδέα της αποστολής κυριαρχεί. Αναπόσπαστο τμήμα της ανθρώπινης μυθολογίας ανεξάρτητα από τόπο και χρόνο, ο ήρωας που ταξιδεύει σε μακρινούς, επικίνδυνους τόπους συμβολίζει την αιώνια αναζήτηση του ανθρώπου για γνώση και σοφία.
Μερικές φορές ο ήρωας ξεκινά γυρεύοντας το θησαυρό του δράκου ή κάποιο μαγικό φυλαχτό, ένα μονόκερω ή το ίδιο του το πεπρωμένο. ’λλοτε το αντικείμενο της αναζήτησης είναι η σωτηρία της ψυχής ή η αληθινή αγάπη. Όποιος κι αν είναι όμως ο προορισμός, η μαγεία του ταξιδιού είναι ο πραγματικός θησαυρός στο τέλος της διαδρομής.....
(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)
ΕΡΕΒΟΝ, ΣΑΜΙΟΥΕΛ ΜΠΑΤΛΕΡ
...Σ'αυτή τη χώρα όποιος αρρωστήσει, αδιαθετήσει ή με οποιοδήποτε τρόπο διαταραχτεί η ισορροπία του οργανισμού του, υποβάλλεται σε εξέταση από μια επιτροπή και, αν όντως διαπιστωθεί η κακή κατάσταση της υγείας του, παραδίδεται στη δημόσια χλεύη και καταδικάζεται αυστηρότερα ή ελαφρότερα , ανάλογα με τη περίπτωση....
ΟΙ ΠΑΡΕΕΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ, ΟΥΙΛΛΙΑΜ ΓΚΙΜΠΣΟΝ
Αντικείμενα που διακτινίζονται από τη μια πόλη της Αμερικής στην άλλη... γυαλιά ηλίου με ενσωματωμένο ραδιόφωνο και GSP... χαρτονένια καταφύγια στον υπόγειο κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό του Τόκιο... μια εναέρια κάμερα που καταγράφει τα πάντα...
ΡΕΚΒΙΕΜ, GRAHAM JOYCE
Η γέννηση είναι η αρχή και ο θάνατος το τέλος.
Αυτές είναι οι μόνες βεβαιότητες για τον Τομ Γουέμπστερ.
Μέχρι που ο θάντος της γυναίκας του, Κάρεν, τις ανατρέπει ολοκληρωτικά και.... εφιαλτικά...
ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΩΝ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΩΝ ΟΝΤΩΝ, Χ.Λ.ΜΠΟΡΧΕΣ
«Έκανα ότι καλύτερο μπορούσα, δεν ξέρω με ποια επιτυχία, για να γράψω ειλικρινείς ιστορίες. Δεν τολμώ να πω ότι είναι απλές. Δεν υπάρχει πουθενά στη γη ούτε μια σελίδα, ούτε μια λέξη απλή, γιατί κάθε πράγμα συνδέεται με το Σύμπαν, του οποίου τα ορατά χαρακτηριστικά είναι περίπλοκα...
Οι ιστορίες μου, όπως εκείνες των Χιλίων και Μιας Νυχτών, προσπαθούν να διασκεδάσουν ή να προβληματίσουν -και όχι να πείσουν. Η τέχνη της συγγραφής είναι μυστηριώδης, οι απόψεις που υποστηρίζουμε είναι εφήμερες.»
Χ.Λ.ΜΠΟΡΧΕΣ
ΥΦΑΝΤΟΚΟΣΜΟΣ, CLIVE BARKER
Εξόριστοι από το βασίλειο των ανθρώπων, κυνηγημένοι από τις σκοτεινές δυνάμεις που θέλουν την καταστροφή τους, τα πλάσματα του ονείρου υφαίνουν για να σωθούν ένα χαλί μέσα στο οποίο κρύβουν τον παραμυθένιο κόσμο τους. Ο Υφαντόκοσμος, η κιβωτός της μαγείας που απομένει στο σύμπαν, θα ζήσει μέσα στο υφάδι του παράξενου χαλιού βυθισμένος στο λήθαργο. Θα αφυπνιστεί μόνο όταν οι εχθροί του τον απειλήσουν ξανά...
NOVA, ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ
Οι συγγραφείς ξέροντας πως ο βασικός σκοπός της τέχνης τους είναι να διασκεδάζουν τους άλλους, φροντίζουν να παραμένουν πρώτης τάξεως ψυχαγωγοί. Μόλο που κοιτούν τον κόσμο κάτω από καινούργιο πρίσμα και προβάλλουν νέες απορίες κι ερωτηματικά, εξακολουθούν να γράφουν καλά διηγήματα ή ίσως και καλύτερα από πριν, ακριβώς επειδή τώρα, ασχολούνται με βασικά προβλήματα που σχετίζονται άμεσα με την επιβίωση του διαστημόπλοιου που λέγεται Γη..
ΘΑ ΛΕΙΠΟΥΝ ΠΟΛΛΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΤΑΛΟΓΟ ΑΛΛΑ ΤΟΣΑ ΞΕΡΩ ΤΟΣΑ ΛΕΩ:)
Πριν συνεχίσω με τους "τρομερους σκηνοθέτες" θα ήθελα να κάνω μια διευκρίνηση. Ο κατάλογος που φτιάχνω εδώ με ταινίες και βιβλία είναι - εννοείται - εντελώς προσωπική επιλογή. Ταινίες που έχω δει (όχι απλά ακούσει ότι κάτι λένε) και θα ξανάβλεπα χωρίς δεύτερη σκέψη (ας αφήσουμε που τις περισσότερες από αυτές σε κάθε ευκαιρία τις ξαναβλέπω) και βιβλία που κι αν ακόμα πέρασαν χρόνια βρίσκω πάντα ευκαιρία να ρίχνω "τη ματιά" στα αγαπημένα σημεία...
Γι΄αυτό το λόγο λοιπόν από το κατάλογο θα λείπουν πάρα πολλές ταινίες αξιόλογες, και ακόμα περισσότερα βιβλία επίσης αξιόλογα.
Δεν θα μπορούσα ποτέ όμως να προτείνω, να αναφέρω ή να καταγράψω κάτι που δεν γνωρίζω η ίδια που δεν το έχω ξεψαχνίσει, ακόμα κι αν θα ήταν δεδομένο ότι είναι εντυπωσιακό απ΄οτι λένε όλοι...
Αυτό λοιπόν το μπλογκάκι θα έχει πολλές ελείψεις σε σχέση με τα εκατοντάδες που έχουν φτιαχτεί μέσα στο δίκτυο και είναι ΤΕΛΕΙΑ.
Σίγουρα όμως είναι όσα ένας λάτρης του ονειρόκοσμου (ακόμα και του εφιαλτικού) αποκόμισε κάθε φορά που εύρισκε την ευκαιρία να ξεφύγει από μια .... στερεότυπη πραγματικότητα.
Εδώ λοιπόν υπάρχουν όσα "είδα με τα μάτια μου" από το κόσμο της φανταστικής τέχνης.
Τα άλλα "τα άψογα" τα αφήνουμε για τους επαγγελματίες που μπορούν οπωσδήποτε να φτιάχνουν άψογες προτάσεις :)
ΣΤΗ ΖΩΝΗ ΤΟΥ ΛΥΚΟΦΩΤΟΣ
Το στοιχειωμένο σπίτι, Edward Bulwer Lytton
Η μάσκα του κόκκινου θανάτου, Edgar Alan Poe
Τα πραγματικά γεγονότα στην υπόθεση του κυρίου Βάλντεμαρ, Edgar Alan Poe
Λιγία, Edgar Alan Poe
Καρμίλα, Joseph Sheridan Le Fanu
Ηταν όνειρο? Guy de Maupassant
Χόρλα, Guy de Maupassant
Ο Κόμης Μάγκνους, M.R. James
Η δύναμη των Ρούνων, M.R.James
Ενοικιάζεται επιπλωμένο δωμάτιο, O Henry
Ο μέγας θεός Παν, Arthur Machen
Λακάντου, Edward Lucas White
Ο άνθρωπος που ξεπέρασε τα όρια, E.F.Benson
Negotium Parambulans, E.F.Benson
Ο Γκάμπριελ-Ερνεστ, Saki
Η μουσική του λόφου, Saki
Η ιστορία του ναυτόπουλου, Karen Blixen
Το μοντέλο του Πίκμαν, H.P.Lovecraft
Ο τρόμος του Ντάνγουιτς, H.P.Lovecraft
Ποντίκια μέσα στους τοίχους, H.P.Lovecraft
ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΑΜΜΟΥ, Χ.Λ.ΜΠΟΡΧΕΣ
Ο άλλος
Ουλρικε
Η Συνέλευση
Υπάρχουν πράγματα πολλά..
Η αίρεση των Τριάκοντα
Η νύχτα των δώρων
Ο καθρέφτης και η μάσκα
Ουντρ
Η ουτοπία ενός κουρασμένου ανθρώπου
Η δωροδοκία
Αβελίνο Αρρεδόντο
Ο δίσκος
Το βιβλίο της άμμου
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΑΛΙΦΗ ΒΑΤΕΚ, ΓΟΥΙΛΙΑΜ ΜΠΕΚΦΟΡΝΤ
Ο χαλίφης Βατέκ, εγγονός του Χαρούν ελ Ρασίντ, γίνεται υπηρέτης του Διαβόλου, παρασυρμένος από την ακόρεστη περιέργειά του και τη μεγαλομανία του. Επειτα από τη θυσία πενήντα μικρών παιδιών, θα ξεκινήσει από την πρωτεύουσά του, τη Σαμάρα, για την ερειπωμένη πόλη τους Ισταχάρ, όπου περιμένει να δει τους θησαυρους των σουλτάνων που έζησαν πριν από τον Αδάμ....
Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ, ΧΕΝΡΥ ΚΑΤΝΕΡ
Υπάρχουν παράλληλοι κόσμοι, κόσμοι που συνυπάρχουν με τη γη, κόσμοι που ξεχώρισαν από τον δικό μας σε κάποιο σταυροδρόμι του χρόνου. Και υπάρχει μια σκοτεινή όψη στο καθετί- στον ευαυτό μας και στον κόσμο....
ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΟΝΕΙΡΕΥΤΗ.
Πολταρνις, ο παρατηρητής του ωκεανού,
Μπλάγκνταρος,
Εκεί που οι παλίρροιες έρχονται και φεύγουν,
Το σπαθί και το είδωλο,
Η αδρανής πόλη,
Οι ζητιάνοι,
Κάρκασον,
Στη Ζάκαραθ,
Το δυστυχισμένο σώμα,
Η νύφη του ανθρώπου-άλογο,
Η θλιβερή ιστορία του Θανγκομπραιντ του Κοσμηματοπώλη,
Μια πιθανή περιπέτεια των τριών διανοουμένων,
Οι άκριτες προσευχές του Πόμπο του Ειδωλολάτρη ...... και άλλες....
ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ
Ο γήινος πρεσβευτής μιας γαλαξιακής ομοσπονδίας προσεδαφίζεται μονάχος στο μακρινό και παγωμένο πλανήτη Γκέθεν, οι κάτοικοι του οποίου είναι εντελώς "ανθρώπινοι" αλλά ερμαφρόδιτοι...
ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ
1998. Η ανθρωπότητα έχει φτάσει στο χείλος της καταστροφής. Πόλεμοι, οικονομική κρίση, ανεργία, πείνα, εγκληματικότητα. Μια νέα μορφή μόλυνσης εξαπλώνεται ταχύτατα και απειλεί τον πλανήτη με τρομακτική οικολογική καταστροφή.
Για όλα αυτά τα δεινά ευθύνονται λανθασμένες πολιτικές και επιστημονικές επιλογές που έγιναν τη δεκαετία του '60. Αν μπορούσαμε ν' αποδράσουμε από το χρόνο, να γυρίσουμε πίσω στο 1960, να επανορθώσουμε...
ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΛΩΣΤΗ ΔΕΜΕΝΗ...
Καθώς έφτιαχνα αυτό το μπλογκάκι προσπάθησα να θυμηθώ ποιά ήταν η πρώτη ταινία φαντασίας που είδα και ποιό ήταν το πρώτο βιβλίο φαντασίας που διάβασα. Ταινία λοιπόν, καθόλου προτότυπο, ήταν Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ. Βιβλίο φυσικά ήταν ένα παραμύθι...
Τότε καθώς μου το διάβαζε η μητέρα μου για μένα ήταν ένα παραμύθι, αργότερα κατάλαβα ότι μου διάβαζε ένα αριστουργηματικό παραμύθι, μια μορφής στα ελληνικά γράμματα.
ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ - ΠΗΛΕΝΟΠΗ ΔΕΛΤΑ.
Σκέφτομαι άραγε πόσα σημερινά παιδιά έχουν διαβάσει το Παραμύθι χωρίς όνομα. Σε μια πρόχειρη έρευνα μεταξύ γνωστών ανακάλυψα ότι ούτε τα παιδιά τους ούτε οι γονείς τους δεν το έχουν διαβάσει....
Μοιάζει ασήμαντο το γεγονός εκ πρώτης όψεως. Είναι τόσο ασήμαντο όμως?
Τα παραμύθια τα αυθεντικά εκείνα που γινόντουσαν για να προκαλέσουν συγκεκριμένους σοφους συνειρμούς στα μικρά παιδάκια και που στο τέλος κατέληγαν μ΄ενα σπουδαίο δίδαγμα είναι σήμερα ανούσια, άγνωστα, όχι απαραίτητα... Οπως τα περισσότερα αληθινά όμορφα πράγματα.
Στα μικρά παιδιά που μεγαλώνουν "κονσερβοποιημένα" η τηλεόραση έχει αντικαταστήσει την ενημέρωσή τους και σ΄αυτόν τον τομέα..
Οι μητέρες μαζί με τα χάμπουργκερ του φαστφουντάδικου εναποθέτουν και την τροφή της ψυχής στο ανάλογο φαστφουντάδικο...
Γιατί τα παραμύθια όσο κι αν φαίνονται αθώα, δεν είναι. Είναι ένα ολόκληρο σύστημα η ανάγνωση ενός παραμυθιού από τη μητέρα. Χρόνος διαθέσιμος για το παιδί, στην ακρη του κρεβατιού τη νύχτα πριν ξεκινήσουν οι φόβοι του νάρχονται... Μια μητέρα που πρέπει να ζωγραφίζει τη φωνή της, να παίζει με τις λέξεις, να γίνεται μια μικρή μάγισσα που ξέρει τόσα πολλά και θα τ΄αποκαλύψει εδώ τώρα στο μικρό που περιμένει με ορθάνοιχτα μάτια από την αγωνία.
Σ΄εκείνες τις τρυφερές στιγμές υπάρχει η παράδοση, οι μύθοι, τα παράξενα πλάσματα που βλέπουμε στα όνειρα, υπάρχουν οι ελπίδες να νικήσει ο καλός το δράκο σε κάθε περίπτωση, υπάρχει μια πεντάμορφη που μπορεί να ερωτευτεί ένα τέρας, υπάρχει μια κακιά μάγισσα που θα βγει πάντα ηττημένη, υπάρχουν όλα εκείνα που το μικρό πλάσμα βλέπει γύρω του, φαντάζεται, περιμένει να σχηματιστούν σε λέξεις....
Σήμερα όλο αυτό το σκηνικό, τις ελάχιστες φορές που γίνεται είναι βιαστικό, πρόχειρο κάτι σαν υποχρέωση που πρέπει να τελειώνει, τις περισσότερες φορές δεν υπάρχει καν..
Και όχι μόνο, πέφτουν και οι θεωρίες βροχή κατά πόσο είναι ουσιαστικό, ωφέλιμο τα παιδιά να ακούνε παραμύθια απο κενούς άοσμους επιστήμονες της ανθρώπινης ψυχής...
(Αλήθεια ποτέ δεν κατάλαβα πως μπορεί να ασχολείται κάποιος με την ψυχή, όταν διακυρήσσει - επιστημονικά πάντα - πως ψυχή δεν υπάρχει....)
Κάντε μια επανάληψη στο παραμύθι χωρίς όνομα. Εγώ το ξαναδιάβασα και ανακάλυψα με έκπληξη ότι μόλις τώρα κατάλαβα ακριβώς τι σημαίνει,
Ο βασιλιάς ΑΧΡΗΣΤΟΥΛΗΣ με τη γυναίκα του τη ΠΑΛΑΒΩ που κυβερνάει το λαό των ΜΟΙΡΟΛΑΤΡΩΝ...
Δεν είναι τέλειο να κάνουμε τον ανάλογο συνειρμό?
Τι είναι ο λαός των μοιρολατρών? Ανοίχτε το παράθυρο, κοιτάξτε το καθρέφτη.... κάπου εκεί βρίσκεται :)
ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ - ΣΥΝΕΧΕΙΑ..
Το πρόβλημα όμως που ξεκινάει για κάποιον που έχει "ιδιαίτερες ικανότητες" όπως λένε, εγώ θα πω απλά για κάποιον που απλά για αλφα-βητα λόγους κατόρθωσε "να ανοίξει το πεδίο του", το κυριώτερο πρόβλημα δεν ξεκινάει από εκείνους που δεν τον πιστεύουν. Με αυτούς το πολύ πολύ να κάνει κάποιες ατελείωτες συζητήσεις, τσακωμούς, να αστειευτεί ή να νευριάσει μαζί τους.
Το σημαντικότερο πρόβλημα προέρχεται από τους "κύκλους των πιστών" και φυσικά των "επιστημόνων". Σκεφθείτε κάποιον που απλά βίωσε ένα φαινόμενο όπως αυτό που περιγράφω στη προηγούμενη κατάσταση , ο οποίος αποφασίζει κάπου να το συζητήσει. Με ανθρώπους που ασχολούνται, που ξέρουν υποτίθεται. ..
Θα αντιμετωπίσει το ΧΑΟΣ. Σκεφθείτε μόνο πόσες "σχολές" "θεωρίες" "θρησκείες" "ομάδες" υπάρχουν στο πλανήτη, πόσο φανατισμένοι είναι όλοι αυτοί στην δική τους άποψη και πόσο απεγνωσμένα ψάχνουν για "θαυματοποιους" που θα τους φέρουν με το μέρος τους για να έχουν κάτι χειροπιαστό να βασίζονται.
Η μορφή που είδατε θα εξηγηθεί ως φάντασμα, άγγελος, δάιμονας, η κακιά η ώρα, ο αρχαίος θεός Ζιμαντού που κατέβηκε να σας δει, ο Μεφιστοφελής που ετοιμάζει κιόλας το συμβόλαιο, ένας εξωγήινος που τσεκάρει πότε να σας απαγάγει, το μανιτου που βρήκε πόρτα και μπήκε κι άντε να το βγάλεις...
Η δε επιστημονική κοινότητα η οποία από αξιοπρέπεια απο την αρχή ξέρει ότι είστε "προβληματικούλης" στη καλύτερη των περιπτώσεων "σχιζοφρενής" στη χειρότερη, θα βγάλει τα συνταγολόγια άμεσα για καταστολή των αποτρόπαιων σκέψεών σας....
Συμβουλές προς ναυτιλομένους λοιπόν. Αντιμετωπίζετε κάτι ιδιαίτερο. Αφήστε το να δράσει ελεύθερα. Χωρίς τη βοηθεια ΚΑΝΕΝΟΣ. Διαβάστε, ψάξτε, κυκλοφορείστε ανάμεσα σε όλους τους κύκλους τον ανθρώπων και ακούστε. Κάντε συνειρμούς ελεύθερα. Και το κυριώτερο δεν χρειάζεται να γίνει βούκινο. Είναι κάτι δικό σας από τον ευαυτό σας. Δεν χρειάζεται να αποδειχτεί αν είναι αλήθεια ή ένα όνειρο. Εσείς και μόνο μπορείτε να αποφασίσετε πως θα το ονομάσετε. Και τα ιδιαίτερα χαρίσματα υπάρχουν για κάποιο σοβαρό λόγο. Οχι για να πάνε στο τσίρκο...
Οι πιο σοφοί άνθρωποι που γνώρισα, ήταν εκείνοι που κανείς δεν ήξερε ότι ήταν....
ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ...
Φαντασία? Αλήθεια? Παραμύθια? Η σκέψη και μόνο πόσα βιβλία "αλλόκοτα" έχουν γραφτεί, πόσες ταινίες, πόσα έργα τέχνης "φαντασίας" έχουν γίνει, είναι αρκετό για να κατανοήσουμε ότι δίπλα σ΄ενα κόσμο που προχωράει με κανόνες, τάξη, συντενταγμένες συγκεκριμένες, αποδείξεις, βεβαιότητες, σιγουριές, υπάρχει ένας άλλος (μπορεί νάναι και μεγαλύτερος τελικά...) που βαδίζει αλλοιώς.
Δεν ξέρω πως ξεκινάει, ξέρω σίγουρα όμως πως συνεχίζει...
Αν αποφασίσεις να δεις, θα δεις. Αν αποφασίσεις να πας πέρα απ΄οτι είναι συνηθισμένο, "καθώς πρέπει" για κάθε "καθως πρέπει νου", θα φτάσεις.
Εχουμε μάθει σε όλα να βάζουμε κανόνες, να χρειαζόμαστε καθοδηγητές, να νοιώθουμε ότι στηριζόμαστε κάπου, για ασφάλεια.
Δυστυχώς στην άλλη πλευρά δεν υπάρχουν κανόνες. Μόνο ένας. Οσοι γνωρίζουν (οτιδήποτε) γνωρίζουν, ξέρουν, ΤΟ ΕΖΗΣΑΝ και όσοι δεν ήρθαν ποτέ σε επαφή με αυτό που ονομάζουμε ανεξήγητο απλά θα περάσουν τη ζωή τους προσπαθώντας να αποδείξουν ότι οι πρώτοι είναι "κατα φαντασίαν..."
Σκεφθείτε αύριο το πρωί να ξυπνήσετε και να δείτε μπροστά σας π.χ. ένα πλάσμα που δεν είναι ανθρώπινο. Κάτι που δεν υπάρχει στα δεδομένα σας. Δεν το ζητήσατε, απλά ξυπνήσατε και ήταν εκεί... Ξεπερνώντας το σοκ, το τρόμο (ίσως) τη περιέργεια ... χάνεται.
Τι έχει συμβεί εκείνη τη στιγμή στη ζωή σας?
Περάσατε αλλού. Ετσι απλά. Δεν ξέρετε που, γιατί, πως, ξέρετε απλά ότι συνέβη κάτι που είναι πάνω από αυτά που είχατε μέχρι τώρα "δει".
Κάπου εκεί είναι η αρχή μιας πορείας. Συνήθως συμβαίνει πολύ νωρίς. Κι έτσι μαθαίνει κανείς να συμβιώνει με το "αλλόκοτο" όπως άλλοι μαθαίνουν ότι κάθε πρωί πρέπει να πάνε στη συγκεκριμένη δουλειά.
Η διαφορά είναι ότι οι δεύτεροι κάνουν κάτι "κοινώς αποδεκτό"
Ενώ εσείς το θέλατε ή όχι έχετε μπει στη σφαίρα των ανθρώπων που θα είναι "υπό παρατήρηση".
Ακόμα κι αν το γεγονός δεν αλλάξει σε τίποτα το αστραφτερό μυαλο σας, τη τήρηση των καθηκόντων, την υπακοή σε κανόνες, σε νόμους, στη τάξη, το γεγονός και μόνο ότι θα το αναφέρετε σε κάποιον θα δημιουργεί γύρω σας δύσπιστους.
Οι περισσότεροι δεν θα μπουν ποτέ στη διαδικασία να σκεφτούν.... "μήπως μας αναφέρει κάτι που είναι γεγονός?..." Λίγοι θα ακούσουν με υπομονή και περιέργεια. Ελάχιστοι θα αφουγκραστούν πραγματικά αυτό που συνέβη, με ανοιχτό μυαλό και διαθεσιμότητα...
Η σφαίρα μια πραγματικότητας που μοιάζει μόνο με τα όνειρα ( η και εφιάλτες γιατί όχι?) επιβιώνει , είναι υπαρκτή, είναι ΓΕΓΟΝΟΣ.
Το πιστέψει ή όχι κάποιος το γεγονός ΕΙΝΑΙ.
Τελικά είναι θέμα ασφάλειας. Ολοι οι άνθρωποι θα θελαν να ξέρουν κάτι περισσότερο από αυτή τη ματαιότητα που ζουν. Ολοι θέλουν απαντήσεις στα πιο μεγάλα μυστήρια αυτού του κόσμου... Απλά οι περισσότεροι θα προτιμούσαν να τους τα φέρουν έτοιμα στο πιάτο.
Και σίγουρα δεν θάθελα ποτέ να ονομαστούν "αλαφροϊσκιωτοι"..
Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.
Αν με ρωτήσει κάποιος. Πως μιλάς με τόση βεβαιότητα? Θα πω απλά γιατί είμαι βέβαιη.
Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΜΕ ΤΑ ΚΙΤΡΙΝΑ, ΡΟΜΠΕΡΤ Γ.ΤΣΕΙΜΠΕΡΣ
Η οδός των Τεσσάρων Ανέμων
"Μισόκλεισε τα μάτια σου,
σταύρωσε τα χέρια στο στήθος
και στη κοιμισμένη σου καρδιά
εξόρισε για πάντα τις σκέψεις του θανάτου.
"Εξυμνώ τη φύση,
τ΄αστέρια της νύχτας, τα δάκρυα της αυγής,
τον ήλιο που δύει στο μακρινό ορίζοντα,
τον ουρανό που μιλάει στη καρδιά σου για
τη μεταθανάτια ζωή"
Η ΣΥΝΟΜΩΣΙΑ ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ
Πλησιάζοντας στο τέλος της χιλιετίας, σε μια εποχή κοσμογονικών ανακατατάξεων, οι άνθρωποι του Βατικανού κοιμούνται ήσυχοι, βέβαιοι πως κανένας και τίποτα δεν μπορεί να ταράξει τη μακάρια ηρεμία τους.
Κι ωστόσο, πίσω από τα τείχη του Βατικανού, εξυφαίνεται μια τρομακτική συνωμοσία που απειλεί να τα τινάξει όλα στον αέρα. Στη διάρκεια των εργασιών για την ανακαίνιση του θόλου της Καπέλα Σιξτίνα, ένα μυστικό, θαμμένο για πέντε σχεδόν αιώνες, βγαίνει στην επιφάνεια -κι όλοι αρχίζουν να μιλούν για την όψιμη εκδίκηση του μεγάλου καλλιτέχνη που έμεινε στην ιστορία με το όνομα Μιχαήλ Αγγελος...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
